Spyra & Chris Lang Achtundsechzig 24 (Live@Toskana-Therme) Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Neunundfunfzig 49')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

The majority of this disc is taken up with the almost hour long 'Neunundfunfzig 49'.The remaining track clocks in at eight and a half minutes. Its sub title is rather similar to Klaus Schulze's recent 'Llive@Klangart' CDs and on hearing the music it is immediately obvious that this is no coincidence. The opening sequence emerges from symphonic pads and it sounds so much like the great man that if I hadn't seen the cover of the CD I would automatically have assumed it was by him.

This similarity does not stop at sequence however as the entire sound pallet and lead lines are also dead ringers. The track slowly evolves building up a hypnotic trance inducing state. In the eighth minute a new sequence comes in. Whereas the previous section hinted more towards Klaus' recent works this one takes us right back to the 70's, particularly the 'Body Love' period. The piano lead line does have an individuality of its own but it's the sequence that grabs the attention most. Around it are some great sonic bleeps, solar flares and other cosmic effects which increase as we progress.

Virtual cello can be heard in the eighteenth minute as the sequence slowly subsides (though doesn't disappear entirely) and things become quite calm. We enter a completely new section three minutes later, deep pads dominate, some with a faintly choir type effect. Cosmic twitters still remain adding a little extra detail here and there. In the twenty-fourth minute another sequence starts to build. A second rhythmic one is added and we chug along nicely. The lead line is now played on an acoustic guitar sound giving a rather lazy hot summer afternoon feel. This is all replaced in the thirtieth minute by more spacey atmospherics which of course are just a prelude for another sequencer based section. Initially the pulsations are rather restrained but they come more to the surface with the introduction of a slow rhythm and some lead detail which again sounded like Schulze to me but this time early eighties I think. There are more acoustic guitar flourishes from time to time as well as some wordless vocal samples / effects which are used in a more percussive / rhythmic way than as a lead line and again give some individuality to proceedings. It all works rather well.

As we move into the last third of the number we again have a calmer interlude whilst the musicians regroup. A new rhythm is created which remains low in the mix amongst very relaxing swirling pads. More faint wordless vocal effects come in, like benign spectres floating on a gentle wind. All structure fades away in the forty-eighth minute but it isn't long before yet another sequence emerges. It goes through quite a few mutations before settling down amongst more cosmic effects and mellow pads. The acoustic guitar returns but then seems to morph into a piano sound and I am rather reminded of 'Drive Inn' but I would say this is subtler. 'Acht 39' is a very different affair. A rather metallic drone mixes with modern rhythms which would be more likely to be found on one of Spyra's fax label releases. This is gentle stuff with a stunningly beautiful melodic lead line. It's an absolute joy, showing that he a Chris are just as at home producing music that can stand up against the works of any of their contemporaries as they are paying homage to the heroes of Electronic Music's past. (DL)

Nederlandstalige versie

Het grootste deel van deze CD wordt ingenomen door het bijna één uur durende "Neunundfunfzig 49". De resterende track duurt iets meer dan acht minuten. De subtitel is wat gelijkaardig aan de recente Live@Klangart cd's van Klaus Schulze en als we naar de muziek luisteren horen we dat dit geen toeval is. De openingssequence verrijst uit symfonische paden en dit lijkt zo erg op de sound van de grote man dat ik zou gedacht hebben dat het van hem kwam, moest ik de cd nog niet gezien hebben. De gelijkaardigheid houdt echter niet op bij de sequence, het hele klankenpallet en de sololijnen doen belletjes rinkelen. De track bouwt traag verder op tot we ons in een hypnotische trancetoestand bevinden. In de achtste minuut komt er een nieuwe sequence in. Waar de eerste sectie meer naar de recente Klaus Schulze trok, neemt dit ons mee naar zijn 70-er jaren en dan meer specifiek de 'Body Love'- periode.

De pianosolo heeft wel een individueel gevoel op zichzelf maar de sequence vraagt de meeste aandacht. Hier rond zitten verschillende sonische bliepjes, zonnevlam- en andere kosmische effecten die nog toenemen naarmate we verdergaan. In de achttiende minuut wordt er een virtuele cello gehoord als de sequence langzaam wegsterft (doch niet helemaal verdwijnt) en de sfeer wordt rustig. Drie minuten later zitten we in een compleet nieuwe sectie, gedomineerd door diepe tapijten waarvan sommige een kooreffect hebben. De kosmische twitters zijn nog aanwezig en brengen hier en daar wat detail. In de vierentwintigste minuut begint weer een andere sequence zich op te bouwen. Hierbij komt dan nog een tweede ritmische en we snorren voorwaarts. De sololijn wordt nu gespeeld met een akoestische gitaarklank en geeft het gevoel alsof we ons op een luie zomermiddag bevinden. In de dertiende minuut wordt dit alles vervangen door meer ruimtelijke atmosferen, die natuurlijk enkel maar een aankondiging zijn voor een andere sequencergebaseerde sectie. In het begin zijn de pulsen erg ingehouden maar ze komen spoedig meer op de voorgrond met de introductie van een traag ritme en wat solodetails die me weer Schulze deden denken, deze keer vroeg 80 denk ik. Er wordt tussendoor ook nog wat akoestische gitaar gehoord en ook wat woordloze stemsampels die meer op een percussieve/ritmische manier gebruikt worden dan als solo.