Oophoi Athlit

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

As I put this disc in to review it, a plane flew overhead. Even though I had played the disc several times, I had to double check to confirm whether the low rumbling sound overhead was part of the ultra-ambient textures. It wasn't, but it fit perfectly.

If you like pure sonic drift with little regard for form or melody, this is the ticket. Technically indexed into four parts, they flow into a singular whole. Though each does have distinctive characteristics, they are part of a dark, gelatinous mass that is clearly intended for a long spooky chill out. 'Drifting into Blank Space' gets things off to a particularly chilly, churning start, as sounds literally seem to seep from the primordial ooze from whence things came. Changes are slow and subtle, almost imperceptible at times. The index points are quite natural, as another distinct sound or two is added to the formless layers in 'An Ever-changing Horizon.'

This seems a little less barren than the first track, but it still would hardly rate as music to brighten your day. Of course, that's hardly the purpose. For those with a melancholy bent, this could be quite soothing, albeit a bit haunting. As the name suggests, 'On Wings Of Light' takes a step toward brighter sounds. Though low-end reverberations continue to predominate, some higher glimmering sounds enter the sonic picture. Even more delicate is the 28-minute closing piece, 'Lord Of The Starfields.' However, it still features deep, permeating drones that test the bass response of your stereo.

These latter two movements that close out the disc finish it in very fine form, bringing just a hint of lightness to the dark ambient caverns that are fully explored by the disc's conclusion. Watch out for low-hanging stalactites. (PD)

Nederlandstalige versie

Terwijl ik naar deze cd luisterde om hem te bespreken vloog er een vliegtuig over. Ik had de cd al meermaals gespeeld en toch moest ik even checken of de lage rommelende klank deel uitmaakte van het vliegtuig of van het diepe ambient klanklandschap. Het was van het vliegtuig maar het paste perfect samen. Als je houdt van een sonisch klanklandschap met weinig vorm en melodie is dit wat je zoekt. Technisch gezien zijn er 4 tracks, ze vloeien echter tot één stuk in elkaar, toch heeft elk zijn eigen, verschillend karakter en maken ze deel uit van de donkere massa die duidelijk bedoeld is voor een lange spookachtige ervaring.

"Drifting into Blank Space" begint erg koel, druipend uit het allereerste slib waaruit alles ontstaan is. De veranderingen zijn traag en subtiel, soms bijna onherkenbaar. De indexpunten komen overeen met klankveranderingen. Een tweetal klanken komen erbij in "An everchanging Horizon". Dit lijkt een beetje minder kaal dan het vorige maar is nog echt geen muziek om je dag mee op te fleuren. Dit is natuurlijk ook de bedoeling niet. Voor diegenen met een zwaarmoedig gevoel zal dit wel aanslaan, al blijft het wel wat spookachtig.