Under the Dome Bellerophon Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Return')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Deep analogue sounds abound on 'Liquid Sky'. Even though atmospheric it literally fizzes with pent up energy. Solar winds blow through the ether. The scene is set for 'Launch'- a sequencer driven stormer. And what sequences! A bass laden one thunders forth while a bubbly melodic one bounces over the top at 100 miles an hour. It's a track which works on every level, even the lead line is sensational. We are now in space, 'Drift' taking us on a beautiful relaxing journey through the cosmos. Darker drones take over on 'The Long Rain'. A little melodic tinkling sequence starts up as do yet more deep bass pulsations which make the floor shake. The tension is incredible but the pace sedate. I constantly expected things to explode but the awesome energy is kept on a tight leash. Vast pads swell like a wave swamping the sequences before they spontaneously combust. We finish on a more tranquil footing.

Swirling atmospherics dominate the short 'Sun Dome' acting like a bridge to the melodically beautiful 'Return'. A rapid 'sequence', sounding like a lead line in its own right pulls at the heartstrings as does the stunning main melody. The sounds swell becoming rather euphoric before fading away to silence out of which the deepest and most awesome bass sequence emerges- could this have been responsible for the recent earthquakes in Manchester? More majestic lead lines are then brought in and I found myself pumping up the volume. Calmness returns for 'Nightfall'. Soft pads are punctuated by water droplet piano notes. More bass rumbles get 'Event Horizon' underway. It's like feeling the aftershock of some cosmic detonation. A massive wave of sound hits then slowly fades into the distance. Another bass sequence starts up then descends to almost below hearing though you will still feel its power. It momentarily disappears only to return with added vigour accompanied by yet another sequence just as uncompromising as the first. This track oozes malevolent power more than any other I have heard - it's quite an experience and not for the faint hearted but boy is it exciting!

'C-57D' is again melodic. This time it's an electric guitar which creates the melody. Another fantastic sequence joins the game and the lead is taken over by conventional synth. The sound chosen is exquisite overflowing with power but also emotion as it builds to epic proportions. It's really something of an anthem which is sure to be the highlight of every live performance they do from now on. 'Atair IV' swirls with sci fi type effects as if a spacecraft is landing followed by sounds of a strange planet. You can easily imagine the scene on the front cover. We finish with another sequencer romp 'Solar Gravity'. Actually on much of this album to call what you hear as sequences is so inadequate. It's as if Under the Dome are literally able to control thunder putting devastating power into every note, shifting it this way and that, obeying their every whim. As for the lead line- it's another corker. There isn't one meandering moment on the album. Each lead is exquisitely constructed, scorching, menacing or even very occasionally tender. It's as if the Gods themselves are hurtling bolts of pure energy. Inevitably the CD finishes with a massive explosion as the album goes super nova.

This is a stunning album. It contains those trademark UTD style sequences as found on their first but it also shows a great deal of maturity, light and shade if you like. Equal attention is paid to the atmospheres and textures which balance the stormers. It also comes over as something of a concept album, right down to the early sci fi imagery of the artwork (think of Forbidden Planet). To get the most out of this album when you first get it keep it on constant rotation, playing it time after time- if your woofers are up to it that is. There is greater depth to the sound here than I have ever heard before. (DL)

Nederlandstalige versie

Diepe analoge klanken verschijnen met "Liquid Sky". Het is atmosferisch, doch het druipt ook van de energie. Zonnewinden blazen door de ether. De stemming is gezet voor "Launch", een geweldig sequence nummer. En wat voor sequences! Een bassequence dondert voort terwijl een meer bubbelende melodie hierover raast tegen 150 km/h. Deze track werkt op elk gebied, zelfs de solo is sensationeel. We zijn in de ruimte nu en "Drift" neemt ons mee op een mooie intergalactische reis. Meer donkere drones nemen het over op "The Long Rain". Een melodische twinkelende sequence en meer diepe bas pulsaties laten de fundering schudden. De spanning is ongelooflijk en toch blijft de snelheid in greep. Ik verwachtte elk ogenblik dat er iets ging exploderen maar de energie wordt strak in toom gehouden. Stevige tapijten zwellen aan en verzwelgen de sequences tot deze terug openbarsten.

We eindigen wat rustiger. Bewegende atmosferen domineren het korte "Sun Dome", dat werkt als een brug naar het mooie melodische "Return". Een snelle sequence, klinkend als een solo, grijpt recht naar je gevoelens, evenals de geweldige melodie. De klanken zwellen aan en worden vrij euforisch om dan uit te faden tot een stilte waaruit de diepste en geweldigste bassequence verschijnt. Was dit verantwoordelijk voor de recente aardbevingen in Manchester? Nog meer immense solo's komen erbij en ik voelde me verplicht het volume te verhogen. Terug wat kalmer aan met "Nightfall". Zachte tapijtjes worden begeleid door een als waterdruppels klinkende piano. Meer basgerommel in het begin van "Event Horizon" – alsof je de naschokken voelt van een kosmische ontploffing. Een massieve klankenmuur komt opzetten en verdwijnt dan weer in de verte. Weer een andere start en verdwijnt onder het gehoorniveau, alhoewel je hem nog wel voelt. Hij verdwijnt enkel om dan terug te komen vergezeld van andere sequences. Deze track ademt meer boosaardigheid uit dan het meeste dat ik al gehoord heb – een hele gewaarwording maar niet voor de zwakgevoeligen – maar zo opwindend!

"C-57D" is terug melodisch, deze keer zorgt een elektrische gitaar voor de melodie. Weer komt er een sequence bij en de solo komt van een conventionele synth. De klank is uitstekend gekozen, heeft een overvloed aan kracht, maar ook de emoties zijn van een verhalende kwaliteit. Dit is ook hun grote kracht in elk optreden dat ze doen. "Atair IV" heeft sci-fi-klanken en effecten alsof er een ruimteschip land op een vreemde planeet. Je begrijpt direct de tekening op de cover. We eindigen met ander sequencergeweld "Solar Gravity". Wat we eigenlijk op dit album als sequences bestempelen, het is niet echt de juiste term, hier schieten alle woorden te kort, het is alsof ze de donder proberen te beheersen en deze kracht onder elke noot te leggen.