Jim Kirkwood The Blessing of Shadows Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'The Nature of the Apocalypse')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

We begin 'Children of the Night' with a full-blown storm, thunder, rain, the wind and the howling of wolves! Over this are layered soft synth pads and a slow bass sequence acting like something of a pulse or heartbeat. To this is added a sort of menacing splashing loop.

We get into quite a groove the sequence both mutating and increasing in pace. More sequences are brought into action (typical Kirkwood). By the time a laser sharp lead line starts flashing explosively over the top we are hurtling forward at a cracking pace. A rhythm joins it all and now, even by Jim's standards, we are on one hell of an exciting roller coaster ride. It's like pure mayhem yet he manages to keep it all under control in a way I am sure only he knows how. At around the half way mark things are stripped down somewhat though there is still a sequence and bass rumble. The relative quietness allows some Gregorian chants to be heard which fit the atmosphere perfectly.

The storm returns in the background. Gradually more different sequences are added all fitting together wonderfully. A minute or so later we are belting forward as before with that amazing lead line blasting over the top- simply awesome! 'The Nature of the Apocalypse' starts with vocal colouring as if a crowd is taking part is some strange ceremony. The mood suddenly changes completely as the wordless vocal becomes somewhat ethereal. Then we get another crash and its back to chaos and a world of demons. With each crash the mood keeps changing between tranquil 'good vibes' and sounds of a much more unwholesome nature. By the third minute however things have calmed down to a sort of dreamy peacefulness. Even so within a short time dark edges start to be heard again.

By the fifth minute we are back to full on sequences involving sounds I haven't heard Jim deploy before but they fit with his style and choice of lead lines so well that they could well have been in his 'tool bag' for ages just waiting for the right time to see action. The melody is now rather triumphant as if good has banished the preceding evil. We keep in this vein, though with plenty still happening, for about the next ten minutes where we take a break with just one sequence bouncing along quite calmly for a short while. Of course Jim can't help but add another new one to it- then another as slowly things become more intense again. Loud synth stabs tell us that it is time to hurtle over the hills again in search of bloody carnage- just how Jim Kirkwood fans seem to like it! With six minutes to go we are again given a few seconds to regain our breath before once again being swept away by a glorious avalanche of notes and beats. The title track is the third and last number here beginning with a vast organ, the sort you would expect Count Dracula to play. This gives way to the sound of the wind and a lonesome lead melody. Crashes keep erupting from the speakers like explosions on a desolate moorland.

A deep (almost explosive itself) deep bass pulse starts up and soon after a slow sequence joins it. This is music simply dripping with malevolence. Higher register sequences are added including one using drum sounds which are again new to a Kirkwood album but what a fantastic addition they are too, keeping his style fresh and interesting. The overall feel though could only come from him; no one else is doing anything like it. As with the two previous tracks quite a head of steam is built up, good constantly battling with evil, the balance of power shifting this way and that in a wonderful spewing of beat, pulse and lead line. Sure there are breaks from time to time for excellent atmospherics as in the sixth minute but this only serves to make the power synthesis sections even more devastating. This is the third part of the 'Vampyre' series and it's the best volume so far. Indeed it's one of his best ever works even probably better than 'This Temple of Strange Lights' - amazing stuff! (DL)

Nederlandstalige versie

We beginnen "Children of the Night" met een volwassen storm, donder, regen, wind én het gehuil van wolven! Hierover liggen zachte synth-tapijtjes en een trage bassequence als het kloppen van een hart, hierbij ook nog een dreigend loopje. Het evolueert tot een groove waarin de sequence zowel muteert als toeneemt in sterkte. Meer typische Kirkwood sequences komen er nog bij. Tegen deze tijd start er ook een laserscherpe solo, de spanning is om te snijden. Dan komt er nog een ritme bij en zelfs naar de maatstaven van Jim zitten we op een enorme roetsjbaan.

Puur geweld en toch slaagt hij erin om alles onder controle te houden. Rond de helft wordt het stuk terug afgebouwd, de sequencer en de bassen blijven hun werk doen. De relatieve rust laat het zelfs toe om Gregoriaanse stemmen te horen die perfect in dit geheel passen. De storm verdwijnt nu op de achtergrond. Geleidelijk aan komen er meer sequences bij die wondermooi bij elkaar passen. Een minuutje of zo later bulderen we weer verder zoals daarvoor, inclusief de geweldige sololijn. "The Nature of the Apocalyse" begint met stemmen alsof er een massa deelneemt aan een vreemde ceremonie. Opeens verandert de stemming compleet en de stemmen worden etherisch - niet lang echter voor we teruggaan naar chaos en de wereld der demonen. Telkens blijft de stemming wisselen tussen goed en kwaad. Rond de derde minuut blijven we even hangen in een dromerige vrede, toch komt de duistere kant weer terug te voorschijn. Dan gaan we verder in de sequences met klanken die ik Jim nog nooit hoorde gebruiken maar die zo perfect in zijn muziek passen dat goed ze al jaren in zijn 'gereedschapskoffer' hadden kunnen zitten, enkel wachtend op het juiste moment. De melodie is nu vrij triomferend alsof het goede het kwade overwonnen heeft. Hier blijven we bij voor de volgende tien minuten, alhoewel er nog erg veel gebeurd, tot er een rustpunt komt met enkel nog één sequence. Jim kan het natuurlijk ook niet helpen maar er komt weer een sequence bij en nog één en de track wordt terug intenser. De track bouwt zich weer verder op, net zoals Kirkwood fans het zo graag hebben. Met nog zes minuten te gaan krijgen we nog even de kans om te ademen alvorens de laatste noten wegsterven.