Wave World Cloudseeder Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Star's End Part 1 - Live')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This takes Wave World back to their ambient roots though the sounds used are very different from the Species / Structures / Dimensions trilogy. The opener 'Stars End Part 1 - Live' features bleepy and strange crackling sounds before moving on to a metallic windy section. We move from soundworld to soundworld, never staying in one place for long. Certain sections were quite challenging, the textures being completely new but then others were simply beautiful. Some of my favourite moments featured faint wordless ethereal vocal effects combining with lovely swirling shimmers. Its like being in a beautiful restful dream or a soundtrack for heaven even. There are some really nice dripping echoing splashes near the end which heighten the listening experience still further. I am sure I have heard this sound before though - 'White Out' perhaps.

'Cloudseeder' was first released on 'Music for the 3rd Millennium Vol 2'. Some gently rhythmic splashes of sound mix with shimmering sonic pulses to form a relaxing hypnotic groove. Other sounds come and go, many of them just on the edge of hearing whilst others are more abrasive threatening to pull you out of the state of trance. The second and last previously released track on this double CD set is 'Psycho Eggs' from the Sphere EP (both the otherwise available tracks total less then twelve minutes of the over two hour twenty minute running time). This track brings up images of an alien planet containing strange technologies and even stranger lifeforms. 'Stars End Part 2- Live' takes us back to the long tracks this time lasting over half an hour. It begins with a similar feel to the previous track but it isn't long before a restrained squelchy rhythm can be heard in the middle of the mix. It wouldn't have been out of place on a DiN or Fax label release.

Gradually the beats rise in the mix whilst other soft pads and crackley / running water effects swirl round it. In the sixth minute things become less structured, just a very faint throb being heard in the background and the soundworld alters to one of a more urban environment. Again I can recognise one or two of the sounds used, reminding me of something from a Schulze album, 'Audentity' I think. It is only one small element however of a very complex picture. Over all there is no easily recognisable 'influence'. The sound is at the same time complex but also uncluttered. In the eleventh minute quite a heavy distorted cyber tribal beat comes in. My head was nodding to it but it isn't crash bang wallop stuff, its more thoughtful getting into the mind and not letting go until it subsides four minutes later. Things become even more atmospheric and abstract but still with a slightly percussive edge. With nine minutes to go the mood changes again, some deep dark noises are heard in the background contrasting with a bright percussive loop. Things become more urgent and a feeling of menace develops. In the last few minutes things become much more sparse and calmer as we wind down for a finish.

Disc two is dominated by the sixty two minute 'Nebulea- An Ambient Symphony'. An echoing pulse rings out like a warning beacon. This fades away in waves of windy pads like a light being obscured by the fog. Brighter pings can now be heard as the atmosphere thickens. The pulse re-appears from time to time as if the wind momentarily clears the air. By the fifth minute things become much sparser the main focus now being a throb, like a cross between the noise of a reactor and deep insect sounds. There are also other strange scraping effects and then little delicate notes which sound half cheap organ / half bell tone. Its quite charming but also in complete contrast to what has gone before. After this very brief interlude we return to a soup or should that be swamp of shifting sounds from which emerges a slow rhythm. As with previous sections of this track it doesn't last for long before we return to a complex state of drift. Things actually develop quite a sinister turn with dark windy pads and faint half heard vocal samples. The drums return a few minutes later but the sound chosen is different. Again the pace is rather sedate, a really superb organ in the background- one of the highlights of the double CD for me and I wish it could have gone on for longer but no its time for the next section.

Siren type vocal effects are initially quite ethereal before becoming shrill and another rhythm, quite metallic and menacing, enters along with a rather curious melody. Its all rather cinematic and again a very different mood is created to what we have experienced before. A couple of minutes later we return to a very abstract world of curious percussive and scraping sounds. More half heard vocal samples come in and we start to float again before entering another cyber tribal section, the rhythm being rather muddy with a wailing though non intrusive chant over the top. The rhythm changes away from being tribal and the pace quickens slightly then disappears as we return to the swamp. All sorts of very strange percussive / abrasive sounds are then deployed acting like book ends to another rather cosmic section. More slow relaxed beats then come in only to be replaced by a different though still relaxed groove. We return to space finishing in a tranquil mood with the same faint pulse with which we started. 'Journey to Wave World' is similar to the last track on the Free System Project 'Atmospheric Conditions' CD in that it contains a short 'documentary' of the band broadcast on the highly respected US radio show 'Echoes'.

I don't know if it its just me however as both this and the previously mentioned FSP one come over as rather pretentious and because of this even funny though I'm sure they are supposed to be serious. It could be to do with cultural differences I suppose but its seven minutes I wouldn't really want to hear more than once. Electronic Music especially ambient music just takes itself too seriously sometimes. (DL)

Nederlandstalige versie

Dit neemt Waveworld mee terug naar hun ambient roots, de klanken die ze hier gebruiken zijn erg verschillend van deze op de Species/Structures/Dimensions trilogie. We beginnen met "Star's End Part 1 – Live" met bliepende en krakende klanken, dan gaan we over naar een winderig gedeelte. We doorlopen verschillende klanklandschappen maar verblijven nooit te lang op éénzelfde plaats. Sommige plaatsen zijn erg uitdagend, andere gewoon erg mooi. Eén van mijn favoriete momenten was er één met zwakke woordloze etherische stemmen, in combinatie met lieve draaiende glinsteringen. Het is alsof we ons in een mooie rustige droom bevinden, of in een soundtrack over de hemel zelfs. Er zijn ook mooie druipende echoënde klanken naar het einde toe, welke de luisterervaring nog verrijken. Dit soort klanken heb ik nog al eens gehoord, misschien op 'White Out'. "Cloudseeder" is al eens eerder verschenen op 'Music for the 3th Millennium Vol. 2'. Een combinatie van ritmisch geklater en schemerige pulsen vormt een vrij hypnotiserende groove. Andere klanken komen en gaan, enkele juist op de grens van het hoorbare, andere meer op de voorgrond, pogend om je uit de trance toestand te trekken. De tweede track, en ook reeds hiervoor al uitgebracht op de 'Sphere' EP, "Psycho Eggs" (er blijft dus nog dan 2 uur en 10 min. nieuwe muziek over).

Deze track roept beelden op van buitenaardse planeten met vreemde technologieën en nog vreemdere levensvormen. "Star's End Part 2 – Live" neemt ons mee op één van de lange tracks, meer dan een half uur. Deze begint gelijkaardig aan de vorige tot er een ingehouden ritme komt opzetten. Dit zou even goed van het DIN of FAX label afkomstig kunnen zijn. De beat wordt iets sterker en wordt omringd door zachte tapijtjes en onder andere het geluid van stromend water. Rond de zesde minuut valt de structuur wat weg, enkel een zwak gebons blijft op de achtergrond hoorbaar, dan wordt het klanklandschap meer menselijker, stadser. Enkele van deze klanken deden me denken aan iets van Schulze, 'Audentity' denk ik, maar dit is enkel een klein onderdeel van het groot en complex geheel.

In het algemeen is er eigenlijk geen sprake van een bepaalde invloed. De klank is erg complex maar helemaal geen warboel. Rond de elfde minuut komt er een stevig cyber-tribal ritme opzetten. Mijn hoofd knikte mee op het ritme, toch is het niet echt een stevige beat, het werkt meer in op je geest en verdwijnt dan terug na ongeveer vier minuten. Het wordt terug abstracter en atmosferischer maar toch met een licht percussief kantje. Met nog negen minuten te gaan verandert de stemming weer, diepe donkere geluiden op de achtergrond contrasteren met een heldere percussieloop. Het wordt meer eisend en een gevoel van onheil ontwikkelt zich. De laatste minuten zijn spaarzamer en rustiger en we eindigen deze CD.

Het tweede schijfje wordt gedomineerd door de 62 minuten lange "Nebula – an Ambient Symphony". Een echoënde puls klinkt als een alarmbaken. Dit verdwijnt in winderige tapijtjes alsof er licht door een dikke mist schijnt. Heldere twinkelende klanken verschijnen als de atmosfeer verdicht. De puls komt terug van tijd tot tijd alsof de wind periodiek de lucht zuivert. Rond de vijfde minuut wordt het spaarzamer, met de aandacht op een bons, een kruising tussen reaktorgezoem en insectengeluiden. Ook vreemde schrapende effecten en delicate tonen, half tussen een goedkoop orgeltje en klokken. Heel aangenaam maar in compleet contrast tot het vorige. Na deze korte onderbreking keren we terug naar een brij, of eerder een moeras van wisselende klanken van waaruit een traag ritme tevoorschijn komt. Zoals ook met vorige onderdelen van deze track, duurt dit ook niet erg lang en keren we terug naar een complex geheel. Dit evolueert dan naar een vrij sinister iets met donkere paden en zwakke, halfhoorbare stemmen. Na enkele minuten keren de drums terug, maar met andere klanken. Het tempo is vrij rustig en er klinkt een echt orgel op de achtergrond – voor mij één van de hoogtepunten van de DCD en ik wou dat dit langer mocht duren, maar nee, tijd voor het volgende onderdeel.

Sirene-achtige vocalen klinken eerst vrij etherisch, dan vrij schril. Een ander ritme, vrij metaalachtig en onheilspellend, komt hierbij tezamen met een eigenaardige melodie. Heel beschrijvend en we krijgen een ander gevoel dan dat we eerst verwacht hadden. Enkele minuten later keren we terug naar de abstracte wereld van schrapende klanken en vreemde percussie. Nog meer half hoorbare stemmen komen erbij en we zweven naar de volgende cyber-tribal sectie, maar nu klinkt het ritme vrij modderig met een jammerend doch niet opdringerig gezag erover. De ritmes evolueren van het tribal weg en het tempo versnelt iets, tot het totaal verdwijnt en we terug in het moeras zitten. Allerlei vreemde percussieve, schurende klanken worden dan ten toon gespreid als de steunpilaren van een andere kosmische sectie.