Jim Kirkwood Communion of the Damned Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Wormwood')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Even by Jim's standards this is a highly exciting and powerful album. We get a typical Kirkwood beginning to 'Wormwood' as the sound of crows and other dark birds mix with ominous atmospheric touches to create images of a menacing, foreboding forest. Monastic chanting can be heard very low in the mix.

In come two sequences, one bass laden, the other of the rapid melodic variety which provides one of the many lead elements along with slower lead lines forming together to seep into one's very soul. It's a beginning which will have his fans in ecstasy. It just gets better and better though as more searing melodies come in, flashing like lightning from a wizard's wand. There are some voices which can just be heard but a few of the words can be made out including the phrase 'they do nothing wrong' which means that of course politicians, as we know, never make any mistakes. This is one of the themes explored over the whole album and is repeated from time to time through the first and last tracks. In the fourteenth minute it is back to atmospherics and the sound of monks as we regroup for one final assault which of course comes in the form of more wonderful thunderous sequences!

'Machinecode Violation' is all about our reliance on computers and what happens when they go wrong. Mechanical based sounds, as if heard in a nightmare, gradually fade as a slow put purposeful sequence begins to form over some lovely soft but haunting pads. More sequences come in covering almost every level of the audible sonic spectrum and before you know it pulsations are hurtling from the speakers faster than spam emails to my computer. The lead line is equally as exciting- and gets even more so. It is incredible how Jim manages to get so much going on with such power (even violence) and yet somehow keeps it all under control. There is no mess of sound here; every note and millisecond is perfection. Just before the seven-minute mark we are given a breather- but not for very long. Another steamroller of a sequence surges forwards, as does a second sounding like a train spewing steam as it goes. 'Riders on a Pale Wind' has a similar beginning to the previous track but then we get the most awesome organ sound from Hell played by a power mad maniac. This is dense / intense stuff. The lead lines around it are equally apocalyptic- music for the last moments of the world. We then get an incredible transition as the organ fades away and is replaced by soft angelic vocals. It is as if we have made the transition from Hades to Heaven. The mood changes again as the wind blows and a soft but slightly uneasy sequence forms.

A second faster one falls into formation. We are still at mid pace however, allowing for the tension to build which is aided by a slow thudding rhythm. The inevitable then happens; more sequences are added. I am sure Jim must have an extra knob on his synth labelled 'excitement' which he just has to turn and the intensity of a track is automatically heightened- such is the delirious energy created here. There is another subtle change of mood in the eleventh minute as the backing becomes calmer so that sampled radio broadcasts mentioning all that is wrong with the world can be heard. The sequence barrage is built up once again as if preparing for an explosive finale but instead a pinnacle is reached from which we slowly descend back to the darkness. 'Fast Breeder Reaction' again deploys the awesome organ sound though this time in fleeting barrages between moments of calm. In the third minute a delicate 'tinkling' sequence provides a marked contrast to what has occurred before but then more are added, some denser, some more melodic. Firm control is kept of them so that there is still a sort of calmness but with the feeling of pent up power. This is yet another excellent album from Jim with even more 'angst' than usual. (DL)

Nederlandstalige versie

Zelfs voor de standaard van Jim is dit een hoogst boeiend en krachtig album. We krijgen een typisch Kirkwood begin met "Wormwood", met de geluiden van kraaien en andere donkere vogels die gemengd worden met duistere atmosferen om een beeld te creëren van een dreigend onheilspellend bos. Kloosterachtige gezangen zitten diep in de mix tot er twee sequences beginnen, een diepe en een snelle melodische, die ook voor het solo element zorgt tezamen met een andere sololijn. Dit alles sijpelt langzaam door tot in je ziel. Dit begin zal zijn fans in vervoering brengen. Het wordt beter en beter als er nog meer melodieën bijkomen, flitsend als het vuurwerk van een magiër. Stemmen worden maar net gehoord maar enkele daarvan zijn goed te verstaan: "They do nothing wrong", wat betekent dat politici natuurlijk nooit iets fout doen.

Dit is het thema dat gebruikt wordt in dit album en dit wordt af en toe herhaald in de eerste en de laatste tracks. In de veertiende minuut krijgen we terug een atmosferisch gedeelte met de klank van monniken. Dan krijgen we een massale aanval in de vorm van wonderlijke donderende sequences! "Machinecode Violation" gaat over ons vertrouwen in computers en wat er gebeurt als het toch misloopt. Mechanisch gebaseerde klanken, recht uit een nachtmerrie, faden zachtjes uit als een doelgerichte sequence zich begint te manifesteren over lieflijke maar huilende tapijtjes. Er komen nog sequences bij tot het hele hoorbare spectrum gevuld is en voor je het beseft komen de pulsaties met een hogere snelheid uit je luidsprekers dan de spam-mail in je computer. De solo's zijn zoals gewoonlijk erg goed - en het wordt nog beter. Het is ongelooflijk hoe Jim al deze krachten onder controle kan houden, er ontstaat totaal geen klankenbrij, elke noot en elke milliseconde zijn perfect. We krijgen een adempauze net voor de zevende minuut, maar niet voor lang. Er komen dus weer een massa sequences aanrollen, als een trein die vooruit raast. "Riders on a Pale Wind" heeft een gelijkaardig begin als het vorige nummer en dan krijgen we een orgelklank die rechtstreeks vanuit de hel lijkt te komen, gespeeld door een waanzinnige. Dit is echt een intens en dicht stuk, de solo's zijn echt apocalyptisch - het einde van de wereld is nabij.

Als het orgel dan wegebt en vervangen wordt door engelengezang krijgen we een ongelooflijke overgang, het is alsof we een reis maken van de hel naar de hemel. Dan verandert de stemming weer. Er komen enkele sequences opzetten maar we blijven op een rustig tempo, toch wordt de spanning opgebouwd door een traag ritme. Het onvermijdelijke gebeurt en er komen terug meer sequences bij. Ik ben er bijna zeker van dat Jim een extra knopje op zijn synths heeft staan met de vermelding "opwinding", hetwelk hij gewoon kan activeren - zo eenvoudig lijkt hij met deze energie om te gaan. Er volgt weer een ombuiging van de stemming in de elfde minuut, de achtergrond wordt wat rustiger en er wordt een radio-uitzending gehoord waarin gezegd wordt wat er allemaal fout loopt in de wereld. De sequences worden dan nogmaals terug opgebouwd alsof ze klaargestoomd worden voor een explosief einde, maar integendeel wordt er eerst naar een hoogtepunt toegewerkt en dalen we dan terug langzaam af naar de duisternis.