Detlef Keller Different Faces Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Face Four')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This shouldn't be confused with the similarly sounding 'The Other Face'. That album contained Faces one and two. This one has faces three through to five. Its all new music. Dramatic but rather breathy pads get the third part of the series underway. Intense stabs of energy add some excitement but there is also a rather sad tenderness there. I suppose it has a certain epic, almost cinematic quality. The mood changes somewhat in the fifth minute as a rapid sequence starts up and the overall feel becomes rather retro. The sequence mutates over mellotron sounds. More pulsations are added to create an exciting bubbling brew. There is a strong melodic quality in the way the sequences develop and react to each other. 70's Tangerine Dream is the obvious reference but I also heard hints of Schmoelling and Schroeder. In the eighteenth minute the sequences start to wind down, lovely thick windy pads mixing with more mellotron sounds. The beauty is heightened still further with the introduction of a lonesome melancholy lead line.

Its a lovely track mixing emotional maturity with energetic exuberance. 'Face Four' begins with a high register melodic loop to which are added more windy pads and another slow melancholy lead line. An excellent deep sequence slowly builds in the background adding a growling menace to the sadness. The temptation is resisted for it to come surging to the surface instead its bass rumble is used to emphasise a feeling of darkness and loss. A similar mood continues through to 'Face Five'. This time however things take a decidedly 70s Schulzian turn. String pads, lead lines and then a slow sequence are deployed one after the other all typical from this period of his work. I can't get enough of this sort of music and as a result its my favourite track from the disc. It all becomes rather hypnotic, the pace being rather stately. Various leads are deployed sounding more mysterious than flashing.

A second sequence compliments the first and the Mellotron is again deployed at just the right moments. Things sound even more like Klaus Schulze than before. I close my eyes and can see him playing live cross legged on the floor. With just over ten minutes to go the sequences subside and we now float on thick pads, gentle lead lines meandering over the top. And that's how we finish Detlef's most retro sounding solo album to date. (DL)

Nederlandstalige versie

Deze mag niet verward worden met de gelijkaardig klinkende 'The Other Face'. Dat album bevatte Faces one en two. Deze heeft Faces 3 tot 5 en het is allemaal nieuwe muziek. Dramatisch maar vrij fluitende tapijtjes openen het derde deel van deze reeks. Een energieke klankmuur geeft opwinding, toch blijft er een gevoel van triestheid. Het heeft ook een verhalende, bijna cinematografische kwaliteit. De stemming verandert wat rond de vijfde minuut wanneer er een snelle sequence bijkomt, het wordt vrij retro klinkend.

De sequence muteert met Melotronklanken. Nog meer pulsen komen erbij tot het geheel een lekker bubbelend geheel wordt. De sequences evolueren en reageren op elkaar op een erg melodische manier. De referentie is duidelijk TD jaren 70, doch hoorde ik ook hints naar Schmoeling en Schroeder. Rond de achttiende minuut neemt de sequence af en komen er dikke winderige tapijten in de mix, gemengd met Melotronklanken. De schoonheid wordt nog verder aangedikt door de introductie van een eenzame melancholische sololijn. Het is een mooi stuk dat emotionele volwassenheid toont met een energieke weelderigheid. "Face Four" begint met een hoge melodische loop waaraan meer winderige paden en een andere trage melodische solo worden toegevoegd.