Various Artists Hampshire Jam Preserved 27/10/01 Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Medley of all artists')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

If you are a retro / Berlin School fan this will be one of the most essential purchases all year. In October last year there was a small festival arranged by Steve Jenkins at Liphook in Hampshire, England. Attending this event were four of the biggest names in Sequencer driven music, Under The Dome, Free System Project, RMI and AirSculpture as well as Headshock (Paul Nagle and Tim Rafferty). As many people will know by now when Paul is involved expect anything - but more of that later.

Under the Dome began with 'Launch', previously only to be found on the Promo CD 'Harmonized'. And what a good version it is too. A superb deep bass sequence rumbles forth and another melodic one bounces over the top. The lead lines are just wonderful, a little like early Jarre. The next track 'Drift' was previously only available on the Official Jodrell Bank Bootleg CDR. As you would expect its a real floater. Next we get a short but storming extract of their current version of 'Hell' from one of the Neu Harmony label's best selling CDs 'The Demon Haunted World'. The lead lines and sequences combining to create quite a storm which merges in with a completely new track 'Solar Gravity'. Indeed every other bit of music to be found over this entire two CD set is new stuff! But back to the UTD newie, its a real corker. The sequences reverberate menacingly whilst an excellent lead line, with their signature all over it, floats over the top. The sequences become even beefier without destroying their melodic quality. Everything increases in intensity to eventually end in an explosion. Brilliant!

Free System Project are represented by the seventeen minute 'Siren'. It begins with windy / wavey sounds. We then get a host of cosmic effects. To this are added some 'Encore' type Mellotron touches which swell over a heavy sequence. To say this is VERY mid 70's Tangerine Dream sounding would be an understatement. There is an exquisite balance between the delicate lead lines and thunderous pulsations. The sequences mutate wonderfully throughout the piece making it a real roller coaster ride full of thrills and excitement. The three musicians did an awesome job in keeping what sounds like an extremely complex piece so together.

Now for Headshock. For a start I will always remember Paul's glow in the dark fluorescent hair! The set was a combination of genius and madness. I would probably have picked a different selection of tracks but what is included here is still excellent. The beginning of 'Phone Home' is rather crazy being a recording of an 'out of his head' message Paul left on someone's answering machine. From this emerges a sequence and a combination of growling and cosmic sounds. Tim's guitar can be heard low in the mix surrounded by a steady slow rhythm and percussive effect. Its all rather relaxed until a sequence re-emerges. This time its a slow one but spot on getting my feet to move in time to it. The guitar gives a dark edge but never dominates. Some other rather effective lead lines and a splashing rhythm add yet another thrilling dimension. We then get a short bridging piece called 'Twilight' made up of a collage of weird echoing samples. 'Darkness' takes over and its the best track from the Headshock set. From an eerie beginning it becomes more upbeat with a superb rhythm / sequence combination. Its like a deep pulse to which is added an equally fantastic five note loop. The pace quickens increasing the intensity still further. The track just drips menace. 'Slow Bong' is a beautiful piece. An acoustic guitar initially picks out the melody over contrasting dark drones- bird sound samples in the background. Its as if we are listening to the calm after the storm. The dark clouds float away, all is still except a gentle summer rain.

Disc two is taken up almost exactly half and half by RMI and AirSculpture. They both provided sets that no-one who was there will ever forget. Anyway the Massacre guys first. 'Pipe' begins with dark drones and the faint sound of a chanting mob. Gary's guitar emits growling effects as Duncan creates cosmic sounds. A rhythm then slowly starts up and its Steve behind a proper drum kit! He and Gary them both let rip the beats coming thick and fast as the guitar thunders forth over electronic colouring. My God this is heavy stuff, much more like crazed Ash Ra Tempel than the usual RMI we are used to but boy was it exciting! In the fifth minute the fantastic mayhem subsides and a slow brooding sequence starts up. The guitar is now more melodic and the drumming restrained. A second much faster sequence is added to the first. The excitement continues to build. In the twelfth minute vast tron sounds add yet another wonderful layer. Lovely strummed guitar gets 'Let Me Hear You Say Yeah' underway but within the first minute the foot is put on the accelerator and another sequence hurtles forth, quickly joined by another. Bass rumbles in the background, the guitar taking the lead. This is certainly pulse quickening stuff- designed to be played loud- very loud in fact! 'Roxette Lost in Liphook' is back to the live drumming and rock guitar licks. There is even what sounds like an actual bass guitar but I'm sure it must be synth as I can't remember Duncan picking up the bass. This is much closer to a tight Kraut Rock track than EM but as I was into this sort of stuff (though probably not as well done as this) before EM I'm not complaining. Its a real fun track.

Laser fire and accompanying space noises dominate the first few seconds of AirSculpture's mammoth thirty seven minute 'Red Symmetry Machine'. Within a very short period of time however an intense sequence starts up surrounded by a barrage of lead lines and sounds. Its all so blissfully overdosed taking even what was found on 'Quark Soup' a stage further. AirSculpture are a band who are going through something of a high at the moment and many people I have spoken to say that this track represents their finest material to date and with the legacy they have already built up this is quite a claim to make- and yet I would be tempted to agree with them. It sounds as if all three of them are going mental and yet it all goes together so well. In the seventh minute things are stripped down but still extremely powerful with the introduction of a wonderful rhythm and another excellent sequence- what a fantastic change! Another sequence is added. We hold a steady pattern before a gradual slowing down as the sequences fade into thick swirling pads. Another slow 'dripping' sequence is added in the fifteenth minute along with a shuffling rhythm. Feedback effects give the occasional raw edge then another sequence enters and we gently bounce along. In the twenty-fourth minute the sequences become extremely urgent again and distorted guitar sounds growl out For the rest of the track the sequences (loads of them) and rhythms become gradually more immense. More heavy rhythms are added with eight minutes to go, we have stepped up yet another gear (and I thought we were already in top). Solar flares and explosive leads are hurled forth and yet there is still more to come! The guys were going crazy behind the keyboards- even half dead Pete (read the sleeve notes). Wonderful, amazing, fantastic foundation shaking stuff! Of course you don't have to have this track in your collection - like hell you don't! (DL)

Nederlandstalige versie

Als jij een retro/Berlijnse School fan bent, wordt dit één van de belangrijkste aankopen van dit jaar. In oktober vorig jaar vond er een klein festival plaats te Liphook in Hampshire (Engeland), georganiseerd door Steve Jenkins. Deelnemende artiesten waren vier van de grootste namen op het gebied van sequencergebaseerde EM nl, Under the Dome, FSP, RMI en Airsculpture. Ook Headshock (Paul Nagle & Tim Rafferty) gaf een concert. Veel mensen weten dit al maar als Paul van de partij is kan je alles verwachten - maar meer hierover later. Under the Dome begon met "Launch", tot nu toe enkel terug te vinden op de promo-cd "Harmonized". Ook een hele goede versie deze keer. Een geweldige diepe bassequence rommelt voort en een andere melodische gaat erover. De sololijnen zijn erg mooi, een beetje vroeg Jarre. Het volgend nummer "Drift" was vroeger enkel verkrijgbaar op de officiële Jodrell Bank bootleg Cd-r. Zoals je misschien al verwachtte is dit een drijvend nummer. Vervolgens krijgen we een kort maar stormachtig uittreksel van "Hell", van één van Neu Harmony's best verkopende CD's "A Demon Haunted World". De combinatie van solo's en sequences creëert een echte storm die overvloeit in een volledig nieuwe track "Solar Gravity". Voor de rest bestaat deze dubbel-cd enkel uit nieuwe nummers! Maar terug naar de track van UTD, dit is een echte giller. De sequences galmen bedreigend terwijl een excellente solo, typisch UTD, erover zweeft. De sequences worden harder zonder dat de melodische waarde ervan wordt aangetast. Alles vermeerdert nog in intensiteit om tenslotte in een explosie uit te barsten - uitstekend!

Free System Project is aanwezig met hun 17 minuten durende "Siren". Dit begint met winderige/golvende klanken. Dan een aaneenschakeling van kosmische effecten. Hierbij komen nog eens 'Encore'/melotronachtige klanken die aanzwellen over een krachtige sequence. Om te zeggen dat dit erg mid-70's TD klinkt zou beneden de waarheid zijn. Er is een uitgekiende balans tussen de delicate solo's en de bulderende pulsaties. De sequences muteren wondermooi tijdens het stuk en maken dit tot een snelweg vol spanning en opwinding. De drie muzikanten deden weer een ongelooflijke job door al deze complexe klanken zo goed bij elkaar weten te houden. Nu Headshock. Om te beginnen zal ik altijd blijven herinneren hoe Paul's haar fluorescerend gloeide in het donker! De set was een combinatie tussen waanzin en genialiteit. Ik zou zelf misschien andere tracks uitgekozen hebben maar wat je hier krijgt is in elk geval schitterend. Het begin van "Phone Home" is vrij waanzinnig, gepraat op een antwoordmachine. Hieruit wordt een sequence geboren en een combinatie van gegrom en kosmische effecten. Laag in de mix hoor je gitaar van Tim al, omgeven door een traag ritmisch en percussief effect. Allemaal vrij relaxed tot de sequence terug verschijnt. Nu moeten mijn voeten wel bewegen. De gitaar geeft een wat donker kantje maar dit domineert nooit.

Enkele solo's en een spetterend ritme geven toegang tot een nieuwe spannende dimensie. Dan volgt er een kort stuk: "Twilight", bestaande uit een collage van rare echoënde samples. "Darkness" neemt over en dit is de beste track van Headshock. Van een spookachtig begin gaan we naar een upbeat stuk met een geweldige ritme/sequence combinatie - een fantastische 5 noten loop. De snelheid verhoogt en de intensiteit dus ook. De track druipt van de dreiging. "Slow Bong" is een erg mooi nummer. Een akoestische gitaar speelt de melodie over contrasterende donkere drones, met vogelgeluiden op de achtergrond. Het is alsof we luisteren naar de kalmte na een storm. De donkere wolken trekken weg, enkel een malse zomerregen blijft achter.

CD 2 is ongeveer gelijk verdeeld tussen RMI en Airsculpture. Beiden speelden een set die niemand die aanwezig was ooit zal vergeten. Eerst RMI: "Pipe" begint met donkere zwoele drones van een zingende massa. De gitaar van Gary zorgt voor grommende effecten en Duncan creëert kosmische effecten. Een ritme komt traagjes opzetten uit het drumstel van Steve! Hij en Gary zorgen dan voor dikke en snelle beats en de gitaar dondert verder over de elektronische achtergrond. Dit is hevig spul, meer lijkend op een felle Ash Ra Tempel dan op de gewoonlijke RMI, maar in elk geval heel opwindend! Rond de 5e minuut verdwijnt deze fantastische klankenmassa en een trage sequence ontwikkelt zich. De gitaar wordt nu melodischer en de drums wat meer ingetogen. Een tweede, veel snellere sequence vervangt de eerste. De opwinding begint zich op te bouwen.

Rond de 12e minuut komen de typische melotronklanken, weer een wonderlijke laag erbij. Getokkelde gitaar helpt "Let me hear you say yeah" op weg, maar na een minuut wordt er al in 2e versnelling geschakeld met verschillende sequences. Bassen rommelen op de achtergrond, de gitaar neemt nu de overhand. Dit moet je luid beluisteren - zeer luid! "Roxette lost in Liphook" is weer met live drums en rock gitaar licks. Er is ook iets wat klinkt als een basgitaar maar het zal wel de synthesizervariant zijn, ik kan me niet herinneren dat ik Duncan een basgitaar zag hanteren. Dit trekt meer op Krautrock dan op EM, maar aangezien ik vroeger in dit soort muziek zat (maar niet zo goed uitgevoerd als dit) zal je mij niet horen klagen. Dit is 'real fun'.