Spacecraft Inside the Inside Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Return')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This is a live recording from the Gathering Concert Series 32 in Philadelphia. The opener 'Appalachia' begins with plucked and strummed acoustic guitar sounds echoing into the distance. Layers of electronics are then carefully added one by one. Some swamp like animal noises can also be heard. Its extremely relaxing stuff. Just let the stresses of the day drain from your body and go with the flow. The guitar then disappears though the animal and insect noises remain as we drift into 'Madden's Farm'. Deep very bass laden drones contrast with tinkling cosmic effects and ethereal pads. Runs of very deep notes start to provide some sort of rhythmic content then in comes an excellent sequence - almost Berlin School. Within a very short period of time the track has gone from cosmic realms to a syncopated stormer. The sequences get faster and faster as an electric guitar lead line starts up played in relaxed fashion over the pulsating backing. Ethereal wordless vocals add yet another layer even though there is so much going on already.

Yet more sequences are added as well as rhythmic flourishes. Actually this is the heaviest use of sequences I have ever heard from an American act. It must have seemed rather bombastic for a typical Gathering audience! I must admit that I have never heard anything like this before- quite unique, unclassifiable stuff- and for me it worked really well. Things calm down at the finish with tinkling bell chimes. In complete contrast 'The Nameless One' begins with Piano flourishes and Solar wind effects. These are submerged in a sea of drones, really deep drum flourishes adding a dramatic element. Another rather rapid sequence is then introduced relatively low in the mix accompanied by some great sounds and whistling electronic cosmic effects- again quite unique but very effective stuff.

We drift into 'Centre of the Earth' on the back of a powerful Church Organ lead line. This awesome instrument contrasts with some gentle percussion and delicate guitar licks. It all goes together so well. Is it Electronic Music though? Quite frankly I don't care. It worked for me and anyone trying so many new things in one live performance needs applauding. The fact that the result is something of a triumph is amazing. The whole feel of the music changes again for 'Plateau People'. A deep bass sequence provides a constant wonderful throb over which other sequener runs come and go. Odd effects provide detail here and there whilst lovely little melodies do their thing. The bass sequence seems to be developing and becoming more powerful all the time but never swamping the delicate lead lines. 'Future Ages' is another rhythmic number. Let yourself be taken along with the ever evolving beats whilst lovely cosmic pads and effects massage the mind.

The drumming is really cool, got my arms hammering imaginary skins anyway! 'Venusian Bathysphere' calms things right down with a strange formless combination of notes and percussive effects. Then we return to deep space on 'Materializing', floating on the back of soft pads. Wordless vocals / chants provide yet more experimentation to an album which has already done so much. For most of the track however we get an ever shifting sea of drones which take us right into the final number 'Return'. Restrained lead lines again meander over cosmic washes and effects until a high register sequence starts up. Even so things remain quite tranquil. A satisfying bass sequence adds extra depth. It occasionally threatens to let rip it doesn't actually do so. This is a quite incredible album, in some ways radical and certainly brave but at the same time very accessible. (DL)

Second Opinion...

Beginning unobtrusively, 'Appalachia' is softly plucked guitars and a little bit of electronics for atmosphere. It sounds more like early mellow Pink Floyd than Berlin school. Just go with it, man, it's cool. Frogs and crickets add the flavour of night. But where's the sequencing, you ask? Ah, you'd be looking for 'Madden's Farm' then. The night sounds are joined by low drones, and then it begins. A bass pulse. Two reverberating notes strike and fade. Then three notes. Then a few more. Then it repeats again. It teases, it begs the question if something else will happen. At 4:10, the classic sequence you're waiting for finally takes hold, paralleled by crisp percussion. The energy picks up quickly from here, with synths, guitars, and Diane Timmons' haunting wordless vocals.

Smatterings of drums seem to come and go at random, very much like TD used to do. Searing high-pitched synth leads in the latter part of the track sound surprisingly like Airsculpture. The sequencing reaches an almost frenetic but highly enjoyable pace near the end. 'The Nameless One' starts mellow and a touch ominous, but again shifts into high sequencer gear. The disc does Berlin school quite well, but also covers a lot of other ground, without ever straying too far afield. 'Center of the Earth,' for example, features church organ, full of pomp and grandeur, but it works exceptionally well. Gerber's guitar again smacks of Floyd here, a great counterpoint to the church organ.

A punchy rhythm and fast-paced bass carries along 'Plateau People.' Percussion features even more prominently in 'Future Ages,' which blurs the lines between electronic and rock music, combining the best of both. I particularly like the quirky 'Venusian Bathysphere.' It reminds me somewhat of Johannes Schmoelling's work, a striking and original piece. Moans and wails emerge in 'Materializing,' offering more of a world music feel. Not my favourite, but on a 78-minute CD, an acceptable 10-minute diversion into something different. Berlin school influences resurface in 'Return.' The sequencing here is mellow but superb. This makes an excellent conclusion to a very good disc, another fine addition to Spacecraft's catalog. (PD)

Nederlandstalige versie

Dit is een live opname van het Gathering Concert Series 32 in Philadelphia. Het openingsnummer "Appalachia" begint met gitaarklanken die in de verte echoën. Verschillende lagen elektronische klanken worden voorzichtig één voor één toegevoegd, alsook enkele "dierlijke moeras" klanken. Zeer relaxerend dit. Laat de stress van de dag van je afvloeien en laat je drijven op deze muziek. De gitaar verdwijnt, de dieren- en insectengeluiden blijven en we drijven verder naar "Madden's Farm".

Diepe donkere bas drones in contrast met twinkelende kosmische effecten en etherische paden. Heel diepe noten komen langzaam op en leveren hun ritmische bijdrage tot er een uitstekende sequence bijkomt – bijna Berlijnse School. Binnen een korte periode evolueert deze track van kosmisch naar erg ritmisch. De sequences gaan sneller en sneller en een elektrische gitaarsolo speelt heel relaxed over het pulserend geheel. Etnische woordenloze stemmen doen er nog een laag bij, alhoewel er al zoveel tegelijk gebeurt. Toch komen er ook nog meer sequences bij en ook wat ritmische afwerking. Dit is het zwaarste gebruik van sequences wat ik ooit hoorde bij een Amerikaans werk. Het moet vrij bombastisch overgekomen zijn voor het typische Gathering publiek! Ikzelf heb nog nooit zoiets gehoord – het is vrij uniek, niet te plaatsen – maar voor mij werkt het wel! Op het einde wordt het rustig met wat twinkelende belletjes.

In compleet contrast begint "The Nameless One" met piano en een soort van zonnewind effecten. Deze worden opgenomen in vele klanklagen waarbij diepe drums een dramatisch effect beogen. Er wordt weer een snelle sequence geintroduceerd, bijgestaan door mooie klanken en fluitende elektronische effecten – weer vrij uniek maar zeer effectief. We drijven naar "Centre of the Earth" op de rug van een kerkorgel solo. Dit geweldig instrument contrasteert met de fijne percussie en de delicate gitaarlicks. Het gaat allemaal zeer goed tezamen. Is dit eigenlijk EM? Feitelijk kan het me niet schelen, het werkt voor mij en alle nieuwe live experimenten moeten aangemoedigd worden. Het resultaat is als een triomf. Het gevoel verandert met "Plateau People". Een diepe bassequence veroorzaakt een diepe dreun waarover een andere sequence komt en gaat. Vreemde effecten leveren hier en daar wat detail terwijl een mooie melodie haar ding doet. De bassequence evolueert en wordt krachtiger maar verdrukt de melodie nooit.

"Future Ages" is meer een ritmisch nummer. Laat je meenemen met de altijd veranderende beats terwijl kosmische tapijtjes en effecten je geest masseren. De drums zijn heel OK, mijn armen hamerden bijna de lucht kapot. "Venusian Bathysphere" is erg rustig met een vreemde vormloze combinatie van noten en percussieve effecten. Dan terug de verre ruimte in met "Materializing", drijvend op zachte tapijtjes. Woordenloze stemmen/gezangen leveren nog meer experimenten aan dit album en er gebeurde al zoveel. Bijna de hele track bestaat uit een immer bewegende zee van klanken en neemt ons tenslotte mee naar het laatste nummer "Return". Ingehouden sololijnen veranderen voortdurend over allerlei kosmische uithalen en effecten tot er een vrij hoge sequence begint. Toch blijft alles rustig. Een bevredigende bassequence voegt wat extra diepte toe. Je wilt je laten gaan maar alles blijft erg in toom gehouden.