Andy Pickford Lughnasad

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

On 'Mundo' a beautiful sequence literally shimmers and is joined by an exquisite acoustic guitar lead line, the melody matching if not surpassing the best Vangelis has to offer. We float into the short 'Sunstanding I' on the back of ethereal wordless female vocals. A rather electronic humming didgeridoo sound ebbs and flows then vast pads rise to the surface crashing like a wave. A storm can be heard in the background. An excellent sequence takes us to 'Sunstanding II' complimented by some ethnic drumming. Things become rather euphoric with the addition of monastic chanting and wordless(?) female vocals. It's all rather spiritual but also exciting, the sequence rising to immense proportions before fading back again. 'Sunstanding III' begins with a lovely piano / electric guitar combination along with recited vocals. It's rather poetic but also mysterious. Above all however its highly emotional without being remotely twee- awesome! The male vocals near the end are a matter of taste.

Usually they wouldn't really be my sort of thing but in this setting they are spot on. 'Obsidian' commences with a rapid sequence which is replaced by a second swirling one and deep wind sounds. It's a mesmerizing brew through which more vocal samples can just be heard as if drifting in and out of a dream. We wake to another beautiful melody with piano and acoustic guitar pulling at the heartstrings. It even affected this rather dour Yorkshireman.

'Voices in the Deep' describes itself quite well. An ancient flute sound mixes with dark pads and vocal samples which slowly fade away as the track becomes more mournful. It's like Leviathans calling out to each other but receiving no reply. A slow rumbling sequence can just be heard in the depths. It gradually becomes more prominent and now sounds more like a rhythmic loop, again faintly tribal but developing a real groove which got my whole body moving. On the other hand it's also rather trance like- wonderful, wonderful stuff. 'Mnemosyne' is rather tranquil but also darkly mysterious. After the half way mark however a lively sequence starts up building to quite an intensity before fading away as we move into 'Paths of Vision'.

A rather strange montage of samples creates the effect of a confused mind, the attention darting this way and that. A heavyish rhythm occupies centre stage but still with a fascinating chaos going on around it. 'Drifting' takes us to calm waters where shimmering effects mix with soothing wordless vocals and the return of a caressing melodic sequence. Above all floats a dreamy lead line. 'Lughnasad' is song with superb vocals courtesy of Rachel Jones. The lyrics sound as if they come straight from the heart. It's emotional but also with a sort of whimsical quality. I suppose I could go on about it being far too sweet for most SMDers and that might be true but it would also be a shame as what we have here is pure genius. No other EM musician I know could write such a beautiful song, the vast majority wouldn't even know where to start.

'Vanilla' is another rather relaxing number with dreamy samples and piano plus acoustic and restrained electric guitars. 'Heart' is rather uplifting. Sequence, accompanying melodies and spoken vocals combine to bring us to a triumphant conclusion. It actually reminded me of something from Marillion's 'Misplaced Childhood' LP but not as heavy. 'Lughnasad' certainly has a different feel to his earlier works and as such should broaden his appeal. (DL)

Nederlandstalige versie

"Mundo" begint met een schitterende sequence bijgestaan door een uitstekende akoestische gitaarsolo, de melodie is gelijkwaardig of zelfs beter dan wat Vangelis te bieden heeft. Dan zweven we naar het korte "Sunstanding I" met etherische woordloze vrouwenstemmen.

Een vrij elektronische didgeridoo komt en gaat en een stevig tapijt komt meer op de voorgrond, als ware het een golf. Op de achtergrond wordt een stem gehoord en een uitstekende sequence neemt ons mee naar "Sunstanding II", tezamen met wat etnische drums. Het hele zootje wordt vrij euforisch als er dan nog koorklanken en vrouwenstemmen bijkomen. Heel spiritueel maar ook erg opwindend, de sequence wordt immens om daarna terug af te zwakken. "Sunstanding III" begint met een mooie piano en gitaarcombinatie en voorgedragen stemmen. Vrij poëtisch maar ook mysterieus. Bovenal is het heel emotioneel, zonder te soft te worden – geweldig goed! De mannenstemmen zijn een kwestie van wel of niet van houden.

Normaal ben ik hier niet zo voor maar hier past het perfect. "Obsidian" begint met een snelle sequence die later vervangen wordt door een draaiende en diepe winderige klanken. Een dwarrelend mengsel waarin nog meer stemmen geplaatst worden alsof ontwakend uit een droom. We ontwaken dan in een andere mooie melodie met een piano en gitaar die je hartsnaren raken. Dit raakte zelfs deze koele 'Yorkshire-kikker'. "Voices in the Deep" beschrijft zichzelf vrij goed. Een oude fluitklank wordt gemixt met donkere paden en stemsampels die traag uitfaden, de track voelt wat treurig aan. Het is alsof de Levithianen elkaar roepen zonder gehoor te krijgen. Een trage sequence wordt net gehoord, wordt dan prominenter en klinkt dan meer als een ritmische loop, vrij etnisch maar laat toch het hele lichaam bewegen. Aan de andere kant klinkt het ook vrij trance – mooi, erg mooi. "Mnemosyne" is vrij rustig, donker en mysterieus.

Na de helft komt er een levendige sequence bij die erg intensief wordt alvorens hij wegsterft, als "Paths of Vision" begint. Een vreemde montage van sampels creëert het effect van een verwarde geest die van het één op het ander springt. Een stevig ritme zit pal in het midden met een enorme chaos er rond. "Drifting" neemt ons mee in de kalmte, waar schemerige effecten gemengd worden met zuchtende woordloze stemmen en het terugkeren van een geweldige melodische sequence. Boven alles drijft een dromerige solo. "Lughnasad" heeft geweldige stemmen – eigendom van Rachel Jones. De tekst moet recht uit het hart komen. Heel emotioneel maar met een grillig kantje. Ik zou kunnen zeggen dat dit te zacht is voor de meeste SMD-ers en dit is misschien wel waar, maar het zou spijtig zijn want wat we hier horen is geniaal. Geen enkele andere EM muzikant die ik ken schrijft zo'n mooie song, de grote meerderheid zal niet eens weten hoe hier aan te beginnen. "Vanilla" is ook een vrij relaxerend nummer met dromerige sampels, piano, akoestische en ingehouden elektrische gitaar.