Frank Klare Memorial Dreams Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Memorial Dreams 4')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Like 'Berlin Sequences' this album has definite retro tendencies but is actually quite a bit subtler. The tracks are ten parts of the title, 'Memorial Dreams'. The first part is a short tranquil introduction of soft pads rising then breaking like waves. In the second part moody piano detail is added over analogue sounding backing, a little like some of the more atmospheric sections from 'Encore' with even hints of Edgar Froese's 'Ages' ('Night's of Automatic Women' I think).

The latter comparison is even more apparent when a slow drum line enters in the sixth minute accompanied by mellotron. At one point it did become slightly plodding though it is rescued by the introduction of three sequences each after another; one bouncing then energetic bass pulsations and finally a high register one. The bass sequence is cranked up and the rhythm changes to a high hat / snare combination- excellent stuff. The third part begins with deep dramatic stabs of sound through which more lush mellotron emerges. The inevitable sequence is soon deployed, but why only have one when you can have more? A second combines with the first perfectly.

The track becomes more intense and dramatic all the time, quite a heavy rhythm coming in, in the sixth minute. It keeps building and building. Subtle lead lines play a role but the main focus is the rhythmic content. As I explained in another recent review I have only just got back into Frank's work and this track, and the ninth (reviewed later) are the best I have ever heard from him- quite awesome actually. The fourth part is gently rhythmic with yet more tron right from the off. Frank wastes no time before pushing the sequencer into action yet again and as before things soon reach boiling point. The track is a short one however so doesn't have time to fully develop before we move on to the next section. Once again the piano can be heard creating quite a melancholy feeling. The change in mood is just right providing a welcome slowing of pace which initially continues through to the sixth part. Within thirty seconds however another sequence can be heard, then another excellent one. Drum flourishes make things even more dramatic but also fairly hypnotic. On the whole though I didn't think things worked quite as well as on parts two and three.

Part seven starts with a looped melodic motif to which a nice deep sequence is added along with subtle percussives. It becomes quite spell binding until my attention is fully activated again with the introduction of more drum flourishes. It's a very good track which I am sure could have been developed still further given a longer running time. 'Part 8' has bass rumbles under soft pads. To these is added an insistent beat. It's another excellent piece which got my head nodding to it and feet tapping. The penultimate track sounds a little like early Jarre in the sequence department but also has some lovely dark undercurrents and more melancholy lead lines with very nice use of percussive bass piano notes. Given the right exposure and released as a single it could do extremely well! The last piece is basically sequences, sequences and more sequences but it lasts under three minutes so even though very enjoyable it comes over more as a sequencer demo piece. Another excellent album by Frank Klare. (DL)

Nederlandstalige versie

Zoals 'Berlin Sequences' heeft dit album ook een retrogevoel maar dan wat subtieler. De CD is onderverdeeld in 10 delen van "Memorial Dreams". Het eerste deel is een zachte introductie met zachte tapijtjes die later breken zoals de golven in de zee. In het tweede deel speelt er een piano over een analoog klinkende achtergrond, een beetje zoals de meer atmosferische stukken op 'Encore' met zelfs hints naar 'Ages' van Edgar Froese ('Nights of Automatic Women' denk ik). De laatste vergelijking is zelfs erg duidelijk na het ten gehore brengen van een drumlijn rond de zesde minuut. Deze wordt dan gesteund door een Mellotron. Het werd een beetje eentonig tot er drie sequences bijkwamen, het hele klankspectrum vullend. De bassequence wordt omhoog gedraaid en het ritme verandert in een hihat/ snare combinatie – uitstekend.

Het derde stuk begint met diepe dramatische klanken waaruit weer de Mellotron verschijnt. De onontkoombare sequence komt erbij en waarom er maar één gebruiken als je de keuze hebt er meer in te zetten? Een tweede combineert dus perfect met de eerste. De track wordt intenser en klinkt dramatisch over de gehele lijn, er komt ook nog een hevig ritme bij in de zesde minuut. De track blijft verder opbouwen. Een subtiele solo speelt zijn rol maar we blijven gefocusseerd op het ritme. Zoals ik al zei in een vorige beschrijving, ben ik maar net terug bezig met de muziek van Frank, maar dit is het allerbeste wat ik van hem hoorde – erg, erg goed! Het vierde deel is ritmisch met van in het begin het gebruik van de Mellotron. Frank laat geen tijd verloren gaan om de sequencer in te zetten om alzo tot een kookpunt te komen. Deze track is vrij kort en ontwikkelt zich als dusdanig niet volledig, alvorens over te gaan tot de volgende.

Weer wordt de piano gehoord die hier een vrij melancholieke stemming creëert. Deze verandering van stemming komt net op het juiste moment en zet zich door in deel zes. Binnen de dertig seconden wordt er echter weer een sequence gehoord en dan nog één. Wat percussie maakt het gevoel zelfs nog dramatischer maar ook hypnotisch. Ik vond echter dat dit niet zo goed werkte als deel 2 en 3. Deel zeven start met een geloopt melodisch motiefje waaraan een mooie diepe sequence wordt toegevoegd, tezamen met subtiele percussie. Dit houdt mijn aandacht vast totdat er nog meer drums bijkomen. Dit is een erg goede track die naar mijn mening nog verder uitgewerkt had kunnen worden, als deze meer tijd had gekregen.