Pete Namlook & Klaus Schulze Dark Side of the Moog IX Please go to the Store to buy this item.

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

As usual we have a pun on a Pink Floyd track title for the name of the CD's one long piece. This time 'Set the Controls for the Heart of the Mother'- a six parter. From very cosmic beginnings an absolutely gorgeous repeated three note melodic motif hangs in the air. It seeps into your very soul whilst suitably delicate rhythms and a gentle sequence take the piece forward. This must be some of the most beautiful music I have ever heard from a Pete Namlook related track.

The sequence / loop becomes more dominant adding to the excitement a little but never detracting from the exquisite nature of the piece. Even the sighing pads are spot on giving something of an ethereal quality. I can't state strongly enough just how good this is. More lead detail is added making this already incredible piece even better. At around the twelve minute mark a more prominent Schulzian lead starts to form and a couple of minutes later it is joined by a sequence which develops into an exciting chugging train type one. Everything fades into lovely thick pads just before Part II. Undulating drones now take over. Its all rather dark and menacing, quite a contrast from Part I. Another slow melodic motif starts Part III. Again its rather beautiful as is the lead line which develops around it. The sounds chosen are just superb. The lead is replaced by an equally melodic sequence. Its an extremely enjoyable steady paced track finishing with a lovely melancholy lead line.

Part IV is very short consisting of layers of hissing white noise which come in waves. Part V continues the melancholy feeling with suitably thick moody pads. An excellent deep sequence rolls forth. Another equally devastating one bounces over the top- wow this is good! Its so moody, the pulsations almost snarling from the speakers. Five minutes in and a delicate lead line is left to hover in the air like a bird gliding above a foaming sea. By the nine minute mark more sighing pads take over from the lead line but are no less beautiful.

At the beginning of the final part the sequences are given an even harder edge but are then allowed to fade away as a slow sad meandering melody weaves its spell right to the end of the CD. When number VII of this series was released I thought it was the best so far and yet to these ears each volume since then has scaled even greater heights. Volume IX is simply stunning. (DL)

Nederlandstalige versie

Als gewoonlijk gaan we voort op een Pink Floyd track titel voor de naam van de enige track op deze CD. Deze keer: "Set the Controls for the Heart of the Mother", welk 6 delen bevat. Vanuit en zeer kosmisch begin hoort men een absoluut geweldig repeterende 3-noten melodie. Het sluipt in je ziel terwijl aangename delicate ritmes en een lage sequence het stuk verder trekken. Dit is één van de mooiste dingen die ik hoorde waarin Pete Namlook meedeed. De sequence/loop wordt dominanter, wat de opwinding verhoogd, toch blijft de rust van het stuk bewaard. Zelfs de zuchtende tapijtjes geven dit stuk iets mee van een etnische kwaliteit. Ik kan er niet genoeg op wijzen hoe goed dit wel is. Er komt een solo bij die dit stuk zelfs nog beter maakt. Rond de twaalfde minuut start een typische Schulze lead en een paar minuten later wordt die samengevoegd met een sequence die zich ontwikkeld met de opwinding van een voortrazende trein. Alles gaat over in mooie dikke klanktapijten juist voor Part II. Golvende drones nemen het nu over. Dit is donker en dreigend, een heel contrast met Part I. Een andere trage melodie start Part III.

Dit is terug heel mooi evenals de solo die zich er rond ontwikkeld. De gekozen klanken zijn superb. Dan wordt de solo vervangen door een gelijke melodische sequence. Dit is een erg aangename rustige track eindigend met een geweldig mooie melancholische sololijn. Part IV is erg kort en bestaat uit golvende lagen ruis. Part V houdt het melancholisch gevoel aan met zeer gevoelige klanklagen. Een uitstekend diepe sequence rolt verder. Een andere, meteen verwoestende sequence gaat erover - wauw, dit is goed! Dit is zo stemmig. De klanken warrelen uit de luidsprekers. Na vijf minuten komt er een solo in die me doet denken aan een vogel die glijdt boven de schuimende zee. Na negen minuten nemen kreunende tapijtjes het over van de solo, het blijft mooi. Aan het begin van het laatste deel laten de sequencers een harder kantje zien (horen) maar faden dan uit, als een trage trieste melodie haar netten erover weeft en dit tot aan het einde van de CD.