Lucifaere The Dragon of Old Night Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'The Naga Enigma')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

'Starfire' begins with typical Kirkwood swamp like atmospherics but then in comes a storming sequence and 'into battle' type lead line which wouldn't have been out of place on one of his early cassettes. Add to this another superb more contemporary sequence and you have a cracking start to the album. More lead lines come and go, all first rate. The track increases in intensity all the time, the final bass sequence particularly giving it some real umph. 'The Naga Enigma' has a very curious but effective beginning. Metallic drones sound over echoing effects out of which a brace of sequences emerge, one mutating this way and that whilst the other high register one bounces over the top. The effect is rather swirling putting the senses in something of a spin.

Even though the previous description doesn't hint at it there is a delicate quality too but always with a hint of menace particularly when the first lead line comes in. Its rather beautiful but with something of a sting in the tail. Sure, the track has Jim's signature all over it but he is also trying new things / combinations at the same time. There is a particularly nice growling motif at around the half way mark which is expertly juxtapositioned against another high register one. There are so many ideas used here that he could have spun them out to a whole album but instead they are condensed to just twelve minutes.

Crashing cymbals gets 'Angkor Wat' underway. A flute and sequence combination give it a slightly Eastern feel as does the occasional use of percussion. A second sequence can be heard forming underneath along with a lot of subtle detail, all essential for the long build up. At the six and a half minute mark we get a pause. A shimmering sequence which is constantly mutating is left in isolation for a while and it is around these pulsations that the track starts to rebuild. 'Dragon Under Mountain' initially conjures up images of strange evil lands but then a bright sequence bounces into life and the atmosphere changes completely. A bass rhythm is introduced, the sequence becomes meaner and we start to motor- stonking stuff! The shimmering leads are like ghost hovering above the battle below which rages this way and that, sometimes intense but then again there are moments of relative calm in which to catch your breath. In the eleventh minute we return to similar sounds from the beginning of the track but this time with gentle rhythmic detail. The sequences re-appear with three minutes to go, the occasional electric guitar flourish makes me think that we are going to work up to an aggressive finish but this never happens, instead we gently flow with the music until the end.

The album comes to a thundering conclusion with 'Three Wishes Made'. Big thick powerful sequences erupt from the speakers accompanied by deep dark devastating stabs of sound. The first lead line is scintillating- the sort of thing that would be good to played live. The melodies that follow it are somewhat lighter making way for a pause at the half way mark but this is only a breather before we return to wonderful mayhem and a blistering finish.

As usual with Jim this is a powerful album but it is also (for want of a better word) very clever. Its as if great time has been spent on every second of it making it just right. So much goes on, much of it very subtle but also very effective. Its the sort of album that is enjoyable from the beginning but gets even better with each listen. (DL)

Nederlandstalige versie

"Starfire" begint met typische Kirkwood moerasachtige atmosferen, gevolgd door een stormachtige sequence en een stevige solo, zoals op zijn vroegere cassettes. Voeg hierbij een nog meer hedendaagse sequence en je hebt een snelle start voor dit album. Nog meer solo's komen en gaan, allen prima materiaal. Deze track blijft in intensiteit groeien, met een bassequence als laatste voltreffer. De "Naga Enigma" heeft een eigenaardig maar doeltreffend begin. Metaalachtige golven gonzen over echo-effecten, van waaruit dan andere sequences evolueren, de éne laag, de andere hoog in het spectrum. Dit effect werkt als een centrifuge in op je gedachten. Dit is echt kwaliteit, maar altijd met een zekere dreiging, zeker als de eerste sololijn invalt. Heel mooi, maar altijd scherp/prikkelend.

Natuurlijk heeft deze track de handtekening van Jim, maar toch probeert hij nieuwe dingen, combinaties tegelijkertijd. Zo is er rond de helft een bijzonder mooi groeiend motief, welk professioneel naast een ander hoger motief geplaatst wordt. Hier worden zoveel ideeën gebruikt, dat ze gespreid hadden kunnen worden over het ganse album, ze zijn echter sterk geconcentreerd tot 12 minuten. Verpletterende hihats brengen "Angkor Wat" op gang. Een fluit/sequence combinatie met toevallige percussie geeft dit een Oosters tintje. Een tweede sequence komt stilletjes aanzetten, met subtiele variaties in de lange opbouw. Na ongeveer 6 minuten krijgen we een rust. Een schitterende sequence, die constant evolueert, blijft alleen achter en op deze pulsen begint de track terug op te bouwen.

"Dragon under Mountain" roept eerst beelden op van vreemde landschappen, tot een frisse sequence begint en het hele gevoel verandert. Er wordt ritme toegevoegd, de sequence wordt heviger en de track evolueert naar "erg hard". Schitterende solo's klinken als zwevende geesten boven dit gevecht uit, soms hevig maar ook soms zo erg zacht dat ze je de adem benemen. Rond de elfde minuut keren we terug naar gelijkaardige klanken zoals in het begin, maar deze keer met fijne ritmische details. De sequences keren terug, de elektrische gitaar laat me even denken dat we agressief gaan eindigen, maar niets daarvan.

We zweven naar een einde. De cd komt tot een donderend besluit met "Three Wishes Made". Vette, zware sequences komen uit de luidsprekers, vergezeld van diepe, donkere, verwoestende samenklanken. De eerste solo is sprankelend, van het soort dat je graag live zou horen. De melodie die volgt is ietwat lichter, ruimte makend voor een pauze rond de helft. Dit is enkel maar van korte duur, tot we terugkeren naar ruw, maar mooi geweld en een striemend einde.