Craig Padilla & Skip Murphy Planetary Elements Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Hydrogen')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This represents their more sequencer based style. Two long tracks each lasting over half an hour! 'Hydrogen' starts with a wind swept landscape full of mournful pads and deep space drones. An excellent chunky sequence emerges in the sixth minute, increasing in intensity along with a vast backing full of lovely analogue sounds. It is the most awesome and retro sounding music I have heard from these artists. Retro / Berlin School fans' heaven in fact.

The sequence keeps mutating, going in and out of the mix in waves keeping the interest and excitement throughout. A new sequence seems to merge with the first in the eleventh minute breaking like a tidal wave reminding me of Tangerine Dream at their most exciting! We calm down with a section of drift accompanied by nice lead lines. It then becomes quite moody until a new sequence fairly thunders forward. It's more bass heavy than the first and even faster. Glue down those ornaments and turn up the volume. In complete contrast to the powerful pulsations we get a delicate lead line.

In the last five minutes a piano sound is introduced and for a short time things become a little Schulzian. The sequence keeps subsiding then re- emerging to disappear entirely with a couple of minutes to go and we finish with cosmic drift. 'Helium' has a similar start to the first track but becomes quite melancholy / reflective until a sequence emerges in the sixth minute. Again it's an excellent one that even AirSculpture or RMI would be proud of. It becomes more intense as lead lines meander over the top and bass rumbles underneath until it starts to fade away in the eleventh but remains low in the mix for a further minute. Things become quite tranquil, a captivating echoing lead line emerging which holds the attention, in one of it's various forms until the next sequence arrives in the nineteenth minute. It is initially a slow high register one but it soon gains extra beef becoming more complex as it drives forwards over a dense backing spewing steam. It's a subtle as a brick- just how I like it! Lead lines do take their part but it is the sequence and immense backing that draw the attention most.

The sequences depart again in the twenty sixth but after some impressive sonic stabs a very different breed of sequence steps forward. It's highly melodic but completely awesome- don't tell me they improvised this one. It sounds as if it was composed with great care. The same could be said for the fantastic leads and rhythm that accompany it. A big finish was obviously intended and it more than delivers. So this fantastic album finishes on an incredible high. Simply the best sequencer based / retro CD I have ever heard from the States - by quite a way. (DL)

Nederlandstalige versie

Dit vertegenwoordigt hun meer sequencer gebaseerde stijl. Twee lange tracks van elk meer dan een half uur! "Hydrogen" start met een winderig landschap gevuld met treurige paden en diepe spacedrones. Een uitstekende spetterende sequence verschijnt in de zesde minuut, toenemend in intensiteit en ondersteund door prachtige analoge klanken. Dit is al de beste retro stijl EM die ik van deze artiesten hoorde.

Eigenlijk is dit de retro/ Berlijnse school hemel. De sequences blijven muteren, komen en gaan en houden de interesse en de spanning erg hoog. Rond de elfde minuut schijnt er zich een nieuwe sequence te mengen met de eerste, het deed me denken aan TD in hun beste dagen! Dan krijgen we een rustigere sectie met een mooie sololijn. De stemming verandert iets als er een diepe sequence opkomt, het lijkt zelfs sneller te gaan. Lijm al je beeldjes vast en draai het volume maar flink open. In compleet contrast met deze krachtige pulsaties krijgen we een delicate solo. In de laatste vijf minuten komt er nog een piano bij, alles klinkt nu wat Schulziaans. De sequence komt en gaat om uiteindelijk volledig te verdwijnen en te eindigen in kosmische stilte. "Helium" begint gelijkaardig als de eerste track maar wordt dan vrij melancholisch/ overdenkend tot er een sequence komt opzetten in de zesde minuut. Ook dit is een prima nummer waar zelfs Airsculpture of RMI trots op zouden zijn.

Het wordt dan intenser en de solo's beginnen echt te kronkelen, ondersteund door een diep basgerommel. Dit blijft zo tot rond de elfde minuut, dan wordt alles terug rustiger en een boeiende sololijn grijpt de aandacht, in verschillende vormen, tot er weer een nieuwe sequence verschijnt in de negentiende minuut. Deze begint vrij hoog in het spectrum maar wordt spoedig steviger en drijft voorwaarts, ondersteund door een achtergrond die stoom lijkt uit te braken. Dit is net waar ik van hou! Solo's nemen elk hun deel maar het zijn de sequences en de achtergrond die de meeste aandacht vragen. De sequences verdwijnen terug in de zesentwintigste minuut maar na wat indrukwekkende sonische uitbarstingen komt er terug een hele reeks opzetten. Dit is heel erg melodisch en ontzettend goed – vertel me niet dat dit een pure improvisatie is.