Ron Berry Osiris Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Dreams of Osiris')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Ron was on the UK Electronic Music scene as it was developing in the early 80s, at the same time as Ian Boddy and Mark Shreeve. Great things were expected of him after this album was released as an LP in 1983. It was extremely popular but then a little later Ron just seemed to disappear, only recently 'resurfacing'.

He has now re-released the album as a CD along with four other titles- with more to come I believe. 'Heliotropolis' has an excellent tinkling sequence rising out of tranquil pads. A lovely lead line slowly floats over the top. It's really quite laid back even after the drums (which sound slightly dated by today's standards) come in and the lead becomes more insistent. In the eighth minute the main sequence and rhythm depart as another lovely lead takes over. From here the track rebuilds until we are again chugging along at a relaxed pace. 'Dreams of Osiris' utilises a deeper sequence but the main focus is a sensational melody. It really hits the spot, as good as anything from Vangelis or even John Dyson. It is a track which wouldn't have been out of place on 'Evolution' actually.

In the fourth minute things become more cosmic, solar winds blowing over ethereal pads- gorgeous stuff. It's all change again a couple of minutes later, taking a decidedly darker twist like something from Tangerine Dream's 'Sorcerer'. This section fades away being replaced by softer pads. Again TD came to mind but now it is more like their 80's soundtrack work. A great crash banishes the tranquillity and it's back to darker TD territory, 'Encore' style maybe. Another crash changes the mood once more, heralding the return of infectious sequences and rhythms as well as another superb lead line. What a fantastic track!

'Lake of Horus' is full of hot shimmering atmospherics which take us to 'Passage Through the Temple of Maat'. Initially we are taken back to space on the back of deep bass drones. It becomes quite intense before calm returns and a sequence starts to form but it never fully develops, instead remaining low in the mix providing just a little structure around which the atmospherics are allowed to do their thing. In the eighth minute things become very curious indeed as a little melodic motif combines with scrapping type effects. These soon fade away however and we enter another cosmic section from which more melodies and rhythms emerge underpinned by a nice bass line. We fairly motor along until there are just two minutes to go then settle down to a gently melodic finish. (DL)

Nederlandstalige versie

Ron maakte al deel uit van de UK EM-scene toen deze zich ontwikkelde in de vroege jaren 80, tezamen met Ian Boddy en Mark Schreeve. Er werd veel van hem verwacht nadat deze muziek op LP werd uitgebracht in 1983. Deze was toen echt populair maar even later scheen Ron verdwenen te zijn, en nu is hij weer terug onder ons. Hij heeft nu dit album heruitgebracht als CD tezamen met nog vier andere titels – en ik denk dat er nog meer komen. "Heliotropolis" heeft een uitstekende twinkelende sequence die uit zacht tapijtjes verschijnt. Hierover ligt een mooie trage sololijn. Dit is erg rustgevend, zelfs nadat de drums inzetten (die nu toch een beetje gedateerd klinken), dan komt de solo meer op de voorgrond. Rond de achtste minuut verdwijnen de sequences en het ritme, en de solo wordt vervangen door een andere. Vanaf hier wordt de track dan verder opgebouwd en drijven we verder op een golf van rust.

"Dreams of Osiris" gebruikt een diepere sequence maar de aandacht gaat naar de sensationele melodie. Dit is raak en zeker even goed als iets van Vangelis of zelfs John Dyson, dit zou even goed van 'Evolution' kunnen komen. In de vierde minuut wordt het kosmischer, zonnewinden blazen over etherische tapijtjes – fascinerend! Een paar minuten later verandert de stemming weer en gaan we op de donkere toer, in de aard van 'Sorcerer' van TD. Deze sectie fade uit en wordt vervangen door zachtere paden. Weer kwam TD in me op maar nu meer met hun soundtrackwerk van de jaren 80. Een grote crash doorbreekt de stilte en we belanden terug in het donkere territorium van TD, misschien wel hun 'Encore'-stijl. Een andere crash geeft weer een stemmingsverandering aan, deze keer met aanstekelijke sequences en ritmes en weer een geweldige solo. Wat een fantastische track!