Redshift V (Halo) Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Leviathan')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Episode 5 from the modular masters has been hailed as their finest work by virtually all who have heard it. There is no doubt that this album is another awesome chapter in the band's career, it is a powerful brooding masterpiece which adds more credence to Redshift's claim to the very highest echelons of the EM scene. This album carrying on the trend set by 'Downtime' in so far that it is exploring a moodier side of the Redshift sound. It seems to be an inevitable trend for purveyors of the Moog modular to explore 'The Darker Side' and on 'Halo' Redshift have to all intents and purposed picked up the baton dropped by Node.

Their sound is dominated by the Moog Modular, and it's the change in emphasis around this machine which is leading the way to pastures new. 'Ether', and to a large extent their new release 'Siren', see the Moog in polyrhthmic, syncopating and (importantly) melodic form which gives the music that 'Ricochet' vibe for want of a better term. However on 'Halo', as was demonstrated by their tremendous live performance recently, the Moog can be used in a very different way, delivering a more ordered, less complex, almost percussive backdrop for the other Redshift elements to latch onto. Here the objective is drama, depth and raw power. It works fantastically and the result is one of those albums to play loud and proud to really shake the foundations. 9 tracks are on offer ranging from a couple of minutes to a touch under 15, though many are segued so an extended outing is available. Perhaps the title track is the pivotal piece, occupying the centre ground of the album and offering a sequential backbone which perhaps, of all the rhythms on offer, harks back most to previous Redshift outings. Adorning this tapestry are some enormous power chords, this is perhaps one of the strengths of the band. Though I've banged on about the Moog, all the elements on offer are strong from synths to atmospherics and not least the guitar elements which as ever are pitched to perfection.

So there you have it, it's another Redshift studio album and really those words alone will have people flocking to buy this. And they won't be disappointed. But I personally still hold 'Ether' as the benchmark. OK it's a different sound, and in terms of 'The Darker Side' I've heard little to top 'Halo'. I just hope that for future releases Redshift just don't plough on down the black hole to the detriment of those multilayered syncopating tapestries, and their uncanny knack for sublime melody. Otherwise we may just lose another band to "the dark side of the moog". (GG)

Nederlandstalige versie

Deel 5 van de modulaire meesters wordt door de meesten uitgeroepen tot hun fijnste werk tot nu toe. Er is geen twijfel mogelijk dat dit weer een ontzagwekkend hoofdstuk is uit hun carrière, dit is een krachtig en broedend meesterwerk dat nog meer roem geeft aan de Redshift naam, zelfs tot in de hoogste weerspiegelingen van de EM scène. Deze CD werkt verder op de trend die gezet werd met 'Downtime', in zoverre dat het toch wel een sfeer onderzoekt die een wat zachtere kant van Redshift laat zien. Het schijnt zo'n beetje een noodzakelijke trend te zijn onder de Moog gebruikers, om 'The Darker Side' te onderzoeken en op 'Halo' doet Redshift alle moeite om de draad op te pakken die destijds werd opgepakt door Node.

Hun klank wordt gedomineerd door de modulaire Moog en het is de verandering van klanken bij deze machine die leidt tot het afgrazen van nieuwe gebieden. 'Ether', en na een lange weg, hun nieuwste 'Siren', laten de Moog zien in zijn polyritmische, syncopatische en (belangrijk) melodieuze vorm, hetgeen deze muziek de 'Ricochet' vibraties meegeeft, bij wijze van spreken. Alhoewel op 'Halo', en zoals recentelijk ook live te horen was, wordt de Moog anders gebruikt, meer gestructureerd en minder complex, bijna als een percussieve achtergrond waarop Redshift dan verder werkt. Hier is het doel drama, diepte en ruwe kracht. Dit werkt uitstekend en het resultaat geeft één van die albums die je luid moet spelen, zeer luid, zodat de funderingen beginnen te trillen. Er worden 9 tracks aangeboden, variërend van enkele minuten tot net onder de 15 minuten lengte, doch velen zijn aan elkander geweven zodat het gevoel van langere stukken er wel degelijk is. Misschien is de titeltrack wel het centrale stuk, dit zet de sfeer voor het hele album neer en levert een sequence die van alle aangeboden ritmes wel het meest terugkijkt op vroegere Redshift uitgaven. Deze dikke tapijt met zijn enorme krachtige akkoorden is misschien wel de grootst kracht achter deze band. Ik heb het al over de Moog gehad, doch alle elementen, van synths tot atmosferen en zeker de gitaar zijn van een uitstekende perfectie voorzien.