Robert Rich
Temple of the Invisible
CD / 8 tracks / 59.45 mins

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

I feel a bit out of place trying to review this one because as far as I can see it has no electronic instruments on it at all! My knowledge of some of the more obscure (from a Western culture anyway) acoustic instruments used here is next to zero but given all that I will do my best to say what I think of it. Most of the tracks use wind instruments from mellow flutes to more raucous, even occasionally shrill sounding ones.

There is also quite a bit of percussion which provides added interest and even though some times quite high in the mix it is used in a supportive role rather than dominating proceedings. Another prominent aspect of the album is the use of wordless vocals, often incredibly deep sometimes sounding like synth drones. The voice is not always used as a backing instrument though as on tracks such as 'Pa Tanak' and 'Jibral' it takes the lead. Throughout things remain uncluttered, each instrument / sound being chosen carefully, often over a backing of silence. The album seems to be subtitled 'Document of a Lost Ritual' and I can well imagine such music accompanying ancient ceremonies. Apparently the album was nine months in the making and takes influences from musical cultures ranging 'from Java to North Africa, from Medieval Europe to the Tibetan Plateau' so it sounds like he knows what he is doing and has done his research. He even has some fairly famous (even to someone like me not really into this sort of thing) musicians helping him out such as Forrest Fang, Sukhawat Ali Khan, Tom Heasley and Paul Hanson.

I would have thought it leans more towards World Music than the usual SMD fare but I am sure it is well done. If you are adventurous in your tastes give it a go but as for bothering our charts is concerned I hope Robert has now got it out of his system and dusts off his synths again for the next album. (DL)

Nederlandstalige versie

Ik voel me eigenlijk niet op mijn plaats om dit te moeten bespreken omdat er naar mijn mening geen enkel elektronisch instrument op voorkomt. Mijn kennis van de vreemdere (Westerse) akoestische instrumenten is zo goed als nul, maar ik zal toch proberen te zeggen wat ik er van denk. De meeste tracks gebruiken windinstrumenten variërende van zachte fluiten tot de meer schorre en zelfs erg schel klinkende. Er is ook wat percussie aanwezig welke de interesse verhoogd en alhoewel soms erg hard in de mix heeft deze toch een aanvullende rol, meer dan een dominerende. Een ander vooraanstaand aspect van dit album is het gebruik van woordloze stemmen, dikwijls erg diep, soms klinkend als synthdrones.

De stem wordt niet altijd als achtergrondinstrument gebruikt zoals op "Pa Tanah" en op "Jibral", waar ze de solo vertolkt. Het is een propvol geheel, elk instrument werd ook zorgvuldig gekozen, dikwijls met als achtergrond enkel stilte. Het album heeft als subtitel 'Document of a Lost Ritual' en ik kan duidelijk zien waarom, dit is perfect geschikt voor de begeleiding van oude rituelen. Blijkbaar duurde het negen maanden vooraleer dit album afgewerkt was en het gebruikt invloeden van Java tot Noord Afrika, van Midden Europa tot het Tibetaanse Plateau. Het lijkt dus dat hij weet dat hij doet, hij heeft zijn onderzoeken goed gedaan. Er zijn zelfs vrij bekende muzikanten (zelfs voor mij die niet in dat soort muziek zit) die hem hierbij hielpen zoals Forrest Fary, Sukhawat Ali Khan, Tom Heasley en Paul Hanson.

Ik denk dat dit meer aanleunt tegen de wereldmuziek, eerder dan tegen de conventionele muziek van de SMD klanten. Ik ben er echter zeker van dat dit echt goed gemaakt is. Als je qua smaak avontuurlijk bent aangelegd kan je dit een kans geven, voor onze eigen verkoop hoop ik echter dat dit een éénmalig experiment was en dat hij spoedig terug het stof van zijn synths zal halen voor een volgend album. (DL)

This page is part of a frame set. If you can't see the information strip to the left of the screen then click on the smd logo above.