Radio Massacre International Solid States Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'The Loneliness of the Long Distance Drummer') Please go to the Store to buy this item.

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This is a superb CD that should please all fans of RMI's more traditional electronic, sequencer based music. It's all new stuff featuring excerpts from various US concerts. They are given a big build up intro from one of their American hosts then it's straight into 'Wrecks' with a few gentle guitar licks backed by a sea of shimmering electronics. It isn't long before gorgeous lush mellotron sounds join the already exquisite aural backing.

The first sequence emerges in the fifth minute. It's rather laid back and melodic, taking the track forwards nicely but without shattering the lovely serene atmosphere already created. A more bass laden one soon joins it and it is at this point that we really start to motor. Sympathetic guitar is added in the middle of the mix, combining with the new sequence to give more oomph but not overdoing it. 'Ants in me Room' starts off rather spookily with the sound of spectres and cosmic twitters. A slow menacing sequence is swamped with moans and other eerie sounds but gradually rebuilds amongst excellent analogue pads. Another sequence can be heard very low in the mix, it gradually rises higher but just adds another dimension to an extremely moody track. We drift into 'Black Cloud Over Claremont'. It is again rather dark featuring more tron and a variety of percussion. We then get eerie effects (including aqualung type breathing) and some moody guitar colouring. Steve lets rip at the drums for the first of only two times over the entire album. It's all very tight but thunderous, oozing energy and menace.

The superbly titled 'The Loneliness of the long Distance Drummer' smoothly follows on. Pulses of sound slowly become more complex as additional sequences develop and weave around them. In the fifth minute the aforementioned drums make their entrance. The pace is slow, menacing and full of attitude complimenting the sequences perfectly. Mean guitar drones add even more bite without dominating. It's an awesome piece and my favourite RMI track featuring drums so far. 'ave it!/erm' initially builds up tranquil but also dark cosmic images. The sonic backdrop is constantly changing, new sounds and effects coming and going. In the fifth minute guitar can be heard relatively low in the mix followed by lovely mellotron and flute sounds creating a pastoral mood; the dawn of a new day maybe. Distorted unintelligible vocal samples echo from the speakers as if on the edge of a dream. The sound becomes dense and foreboding paving the way for a very deep sequence with a bounce in its step. Another faster sequence comes in to join it. At this point I couldn't stop my body moving to all the pulsations. The sequences and bass get increasingly more powerful as we progress. Yet another devastating track.

Disc two starts with the snappily titled 'I knew we were in trouble when they taught the machines to talk'. Faintly melodic improvisational detail shimmers above a carpet of dark drones. Two sequences are used. One is a fairly simple deep two note affair whilst the other provides rapid runs of notes. The combined pulsations form a pattern which keeps pausing and it is these pauses which form an important part in the whole rhythmic quality of what is going on. The guitar also plays a vital role adding colour rather than providing axe man riffs but done in a way that still manages to give proceedings added bite. 'Delaware horseshoe crab' gets straight into a slow throbbing / echoing sequence through which emerges 'Encore' type tron sounds. Another sequence is added increasing the pace a little, then another. The effect is quite mesmerizing. Whooshes of sound cut through the pulsations from time to time, guitar effects mixing with yet more lush mellotron. 'International Mass' is the most abstract and atmospheric track on the album consisting of windy sounds and chaotic though quite aggressive guitar effects before becoming more tranquil in the sixth minute when organ sounds start to dominate taking us to the dark depths of the Earth.

'(nov)embers' is the last but longest track at over half an hour, played live on the Star's End radio show. To start with we again get tranquil organ type sounds to which windy effects are added and out of which a rather superb bass sequence emerges accompanied by some blissful synth flute. This really is wonderful stuff. In the fifth minute another sequence can be heard low in the mix. It becomes louder, driving the piece forwards but seeping into the consciouses rather than beating you over the head. In the eleventh minute we enter a guitar / distorted sounds atmospheric section which of course just prepares us for the next sequencer passage. It's all rather meditative, backed by sympathetic guitar licks. We enter a peaceful section in the twenty sixth minute which takes us to the close and a thank you from the radio show's host Chuck Van Zyl. (DL)

Nederlandstalige versie

Dit is een geweldige CD die alle fans van RMI gelukkig zal maken. Het is allemaal nieuwe muziek van concerten in de VS. We beginnen direct met "Wreck" met wat zachte gitaarlicks gerugsteund door een zee van elektronische klanken. Spoedig komt de Mellotron erbij. De eerste sequence verschijnt rond de vijfde minuut, dit gaat lekker en melodisch en laat de track langzaam verder stromen zonder de eerder gecreëerde lieflijke atmosfeer te verstoren. Er komt een bassequence bij en vanaf hier wordt de motor gestart. In het midden van de mix zit nu een erg aangename gitaar, gecombineerd met een stevige sequence, zonder echter uit de bol te gaan. "Ants in me room" begint met spookachtige klanken en kosmische twitters. Een dreigende sequence komt hierbij met allerlei gekreun en vreemde klanken en bouwt zich langzaam verder op naast uitstekende analoge paden. Weer een andere sequence wordt onder in de mix gehoord, komt dan meer naar voren en geeft een andere dimensie aan deze extreem stemmige track. We drijven naar "Black Cloud over Claremont". Dit is ook weer vrij donker met Tronklanken en een verscheidenheid aan percussie.

Dan krijgen we akelige effecten (inclusief een soort metalen long geadem) en een stemmige gitaar. Dit is heel strak, pure energie en spanning uitademend. Hierop volgt "The Loneliness of the Long Distance Drummer". Klankpulsen worden langzamerhand complexer als de aanvullende sequences zich ontwikkelen en hun netten hier rond weven. Rond de vijfde minuut komt de aangekondigde drummer erbij. Het ritme is traag, dreigend en vol spanning en hier bovenop komt een gitaar die voor nog meer spanning zorgt zonder echter te domineren. Dit is een geweldig RMI-nummer – één van mijn favorieten waarin ze drums gebruiken. "ave it!/ erm" bouwt zich traag op en geeft een donker kosmisch beeld. De achtergrond is constant in beweging, nieuwe klanken komen en gaan. Rond de vijfde minuut wordt laag in de mix een gitaar gehoord, bijgestaan door Mellotron en fluitklanken, dit klinkt bijna kerkelijk, misschien wel als het aanbreken van een nieuwe dag. Vervormde onverstaanbare stemmen echoën door de luidsprekers als aan de rand van een droom. Dan wordt de klank waziger en breekt er een enorme sequence door, spoedig gevolgd door een tweede en snellere. Op dit punt kon ik mijn lichaam niet meer in bedwang houden om mee te bewegen op al deze pulsen – en de sequences en bassen worden dan nog feller. Ook een uitstekende track.

CD 2 start met de leuke titel "I knew we were in trouble when they taught the machines to talk". Een verre melodische improvisatie dwarrelt boven een tapijt van donkere drones. Er worden twee sequences gebruikt, een vrij simpele met twee noten en één met snelle noten, die af en toe pauzes houden en het zijn deze pauzes die een belangrijke rol gaan spelen in het ritmisch gebeuren. Ook de gitaar speelt hier een vitale rol, eerder om wat kleur te geven dan om de virtuositeit. "Delaware Horseshoe Crab" begint direct met een trage echoënde sequence van waaruit 'Encore'-achtige Tronklanken verrijzen. Er komt een sequence bij die de spanning opdrijft en dan nog één. Dit geeft een vrij hypnotiserend effect. Af en toe komen er kosmische effecten door, alsook gitaar en nog meer Mellotron. "International Mass" is de meest abstracte en atmosferische track van het album, bestaande uit winderige klanken en chaotische maar agressieve gitaareffecten, die in de zesde minuut terug rustiger worden wanneer en orgelklank ons meevoert naar de donkerste dieptes van de aarde. "(nov)embers" is de laatste en tevens langste track van het album met meer dan een half uur, live gespeeld op een Star's End Radio Show. We beginnen terug met een rustig orgeltje en winderige effecten. Hieruit ontstaat een enorme bassequence bijgestaan door een gelukzalig klinkende synthfluit. Dit is erg mooi.