Marcus Reuter Taster

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

I like some of Markus' music but not all. For instance 'Digitalis' most certainly was not my cup of tea where as this CD and much of his work with Ian Boddy I find rather appealing. From the sleeve notes he seems to take a rather 'academic' approach to composition. It appears as if he knows his stuff but all I care about as a listener is what it sounds like. For the most part the album consists of atmospheric textures. Yes it is usually rather relaxing but it also stimulates the mind being very visual in nature. The track titles might lead your thoughts in an initial direction but then your mind could take you anywhere. This was a live performance, completely devoid of rhythm (at least in my understanding of the term) thus is ambient in the more traditional sense. 'Dreams dropping back into the Sea' is a collage of bright shimmering drones with faintly melodic percussive colouring. Maybe these are the dreams of the title falling into water causing ripples over a tranquil surface.

'Womb of Glass' sounds like being suspended in a lift shaft with the air rushing past. Amongst the windy sounds eerie effects that could be spectres swirl around. 'Not Longing for Fear' is extremely tranquil. Single notes are allowed to hang in the air and slowly decay to silence. After a while more notes / tones combine, layering over each other, steadily becoming more complex until we have one continues ever changing sound. Its like different coloured oils slowly moving around above and below each other. 'Les Flammes Des Mes Enfers' is the first track to have any discernible structure as bass string plucks and metallic sounds are looped around each other whilst rather sinister drones of many frequencies and intensity provide a rather chaotic backing.

Things become somewhat calmer around the seventh minute mark the obvious loops disappearing though the dronal backing is just as strange and hard to follow as before. 'La Selva Oscura' initially starts well out in the cosmos, the sounds chosen for the drones being exquisite. Its very uncluttered, the occasional touch of sound here another there, sometimes fading to silence but more often merging with the next. From time to time additional layers are added but at no time is the delicate but intense atmosphere compromised. Its certainly peaceful but also with something of a dark edge. Starting in the tenth minute we even get a sublime guitar melody perfect for this setting. What an amazing piece of music, my favourite on the album.

'How They Fade so Fast' continues in a similar mood to its predecessor bringing all sorts of dark cosmic images to mind. There is no obvious melodic content however, just sonic textures. 'The World's Most Skilled Visual Rotator' begins with fast rotor blade type sounds mixed with some more conventional sounding strident guitar. Its by far the shortest track here finishing things off with something of a wake up call. (DL)

Nederlandstalige versie

Ik hou van sommige van de werken van Markus maar niet van allemaal. 'Digitalis' kon mij helemaal niet bekoren maar deze CD en zijn werk met Ian Boddy vind ik vrij aantrekkelijk. Volgens het hoesje begint hij vrij academisch aan een compositie en het kan zijn dat hij al die materie perfect onder de knie heeft maar mij gaat het er enkel om hoe het klinkt. Voor het grootste gedeelte bestaat deze CD uit atmosferische klanklandschappen. Het is erg relaxerend maar het stimuleert ook de geest omdat het zo visueel is. De track titel kan je op weg zetten in een bepaalde richting maar je geest kan je naar alle kanten leiden. Deze muziek komt van een live optreden, ritme is compleet afwezig (althans wat ik er onder versta), pure ambient dus in de traditionele zin. "Dreams dropping back into the Sea" is een collage van heldere schemerige drones met een zachte percussieve bijkleuring. Misschien zijn dit de dromen van de titel, die in het water vallen en rimpels veroorzaken over het rustige oppervlak.

"Womb of Glass" klinkt alsof je je in een liftkoker bevindt waar de lucht doorjaagt. Tussen de winderige klanken klinken er akelige geluiden tussendoor alsof het geesten zijn. "Not longing for Fear" is extreem rustig. Eenzame noten blijven hangen in de lucht en sterven langzaam uit tot stilte. Na een tijdje komen er meer noten/klanken combinaties, laag over laag en dit wordt stilaan complexer tot we een continue bewegende en veranderende klankenmassa hebben. Het is alsof er verschillende kleuren olie boven en onder elkaar dooreenlopen. "Les Flammes des Mers Enfers" is de eerste track met een herkenbare structuur, een bas string en metaalklanken worden rond elkaar geloopt terwijl andere vrij sinistere drones, met verschillende frequenties en intensiteit, een vrij chaotische achtergrond verzorgen. Rond de zevende minuut wordt alles wat kalmer, de loops verdwijnen maar de chaotische achtergrond blijft even vreemd en moeilijk te volgen als voordien.