Tangerine Dream The Bootleg Box Set Vol 1

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

Despite the title this is in fact an official release sanctioned by the band themselves. Firstly a word about the packaging. Housed in a sturdy orange (what else?!) box, the 7 CDs are contained in 5 individual cardboard sleeves and in turn paper slip cases within. Artwork imparts an English rustic flavour, bringing to mind 70's prog rock ala Genesis / Tull rather than Teutonic atmospheres. There's also a folded insert containing sleevenotes, rather scant by for example, the Tangents or i-Box sets but still better than nothing.

Where the bootleg title is very apt is in the sound quality department. Though sanctioned by the band the material is in fact largely from audience recordings made at the time. Hence we're talking bootleg cassette territory, and if you consider the quality of cassette from the 70's you'll know what to expect. There is one exception however, the Albert Hall concert is a much cleaner recording and dynamically far superior which suggests this wasn't the result of someone sitting in the audience with a mic stand.

But to shy away from this set because of the sound quality would miss the point completely. This is more an historic record of the Dream machine when they were going through their true electronic growing pains, having left behind the freeform meanderings which preceded they were exploring their newly purchased synthesizers/sequencers (most notably the Moog modular) and starting to really kick ass. And it is totally fascinating to hear how they developed their trademark sound in such a short timescale. From the freeform opener at Sheffield, which contrary to my previous statement is more a hark back to their earlier style, we go headlong into their seminal Albert Hall performance which, introduced by John Peel, brings back happy memories (though, for me, not of the actual concert - rather the repeat radio airing during the late 70's on Tommy Vance's Friday Night Rock show - thanks to a written request by a certain young chap by the name of Steve Dinsdale.)

For me one of the most interesting sets is the '75 Fairfield Halls appearance. Some significant parts of this concert found their way onto Ricochet, especially part 2, and dispels the myth that Ricochet was primarily a studio lash-up. Not on your life, this concert finds them in scintillating form and I fully expected to be heralding the sequencer work as my favourite of this set. But then I heard the '76 Berlin disc and what a corker! They really went to town with the sequencers here, and even more fascinating is how the sound bridges the gap between Ricochet and their '77 US tour which would be enshrined on Encore.

I've skipped over the Bilbao twin set, for no particular reason other than there's nothing different to say - it's another fine concert and don't be too hard on the chap who claps in loose time to sections of the performance, he went there to have a good time and how could he know?!

We should perhaps be grateful that in Ricochet and Encore we can hear our heroes at their very peak with clean dynamic audio quality, but it's tough not to feel a sense of frustration when you hear so much fine material which never saw an official release. Perhaps the starkest realization is that reliance on audience recordings to represent this era may mean that superior recordings are not owned by the band themselves, though there are rumours that official recordings of many gigs are in the possession of the band and may be released at some future date. Either way, hats off to our intrepid explorers who attended these concerts with their cassette machines secreted on their person. Little did they know that their every cough, splutter and clap would be digitally encapsulated onto CD almost 30 years later. Sirs, we salute you!

Vol 1 suggests that a Vol 2 is in the pipeline, and from my perspective the more the merrier. Oh, and is that seat taken? (GG)

Nederlandstalige versie

Tangerine Dream: The Bootleg Box Set Volume 1 - 7 CD's CD 1: Sheffield City Hall - 29/10/74 CD 2 & 3: Royal Albert Hall London - 02/04/75 CD 4: Fairfield Halls Croydon - 23/10/75 CD 5&6: Bilbao Pabellion de la Casilla - 31/01/76 CD 7: Berlin Philharmonic - 27/06/76 Desondanks de titel gaat het hier over een officiële uitgave van de groep zelf. Eerst een woordje over de verpakking. De cd's zitten in een oranje (wat anders?) box. De zeven cd's zelf zitten in vijf kartonnen hoesjes, in papieren omhulseltjes. Het artwork doet vrij Engels aan en roept eerder beelden op van progressieve rock uit de jaren '70 (Genesis/ Tull) dan van de Duitse school. Er zitten ook nog wat andere aantekeningen bij, gelijkaardig aan die van bvb. de Tangents- of i-Box-sets - toch beter dan niets.

Waar de bootleg titel echter wel op slaat is de geluidskwaliteit. Het materiaal wordt dan wel uitgegeven door de groep zelf maar is volgens mij grotendeels gemaakt door luisteraars, vanuit de zaal. Dan spreken we uit die tijd dus over cassette-opnames en als je de kwaliteit daarvan kent uit de jaren 70, weet je wat je te verwachten hebt. Er is echter één uitzondering, het Royal Albert Hall concert klinkt veel helderder en veel dynamischer, wat verondersteld dat dit niet van iemand komt die in de zaal zat met een microfoon. Maar deze set laten gaan omwille van de mindere geluidskwaliteit zou jammer zijn. Dit moet eerder beschouwd worden als historische opnames van de Dream machine van de tijd dat ze door hun elektronische groeipijnen gingen, juist nadat ze hun vorige vrije meanders achterwege hadden gelaten en net in het tijdperk van hun nieuw aangekochte synths/ sequencers (o.a. de Moog Modular) stapten en begonnen door te breken. Het is dan ook vrij fascinerend om te horen hoe ze hun 'klankhandelsmerk' in zo'n korte tijd ontwikkelden. Van de ongestructureerde openingstrack in Sheffield welke, in tegenstrijd tot mijn vorige bewering, toch nog teruggrijpt op hun vorige periode, gaan we verder naar hun concert in de Royal Albert Hall, geïntroduceerd door John Peel. Dit roept voor mij erg prettige herinneringen op en dan niet direct van het actuele concert, doch van de radioherhaling tijdens de 70-er jaren 'Tommy Vance's Friday Night Roch Show' - uitgezonden dankzij een schriftelijk verzoek van een zekere jonge snaak met de naam Steve Dinsdale!

Voor mij is één van de interessantste opnames die van Fairfield Halls Croydon '75. Enkele stukken van dit concert vonden hun weg naar Ricochet, en dan speciaal naar part 2 en verwerpt hiermee de mythe dat Ricochet eerst een studio-opname geweest zou zijn. Op dit concert hoor je hen in opperbeste vorm en ik wilde het sequencerwerk opdragen als het allerbeste van de box. Tot ik de Berlin '76 cd had gehoord - wauw! Deze stad werd echt overladen door de sequencers en wat me eigenlijk nog meer fascineerde is dat hun klank hier het gat dicht tussen Ricochet en hun US toer in '77, waar later Encore uit voortkomt. Ik heb even de Bilbao set overgeslagen en daar is geen andere reden voor dan dat er niets anders over te vertellen valt, dit was weer een fijn concert maar wees echter niet te hard voor de persoon die op alle stillere momenten begint te applaudisseren, hij kwam tenslotte ook om een fijne tijd te beleven en hoe kon hij het tenslotte weten?

Eigenlijk zouden we dankbaar moeten zijn dat we onze helden, op Ricochet en Encore, op hun hoogtepunt en in studiokwaliteit hebben kunnen beluisteren. Toch is het jammer om nu te horen dat er zoveel mooi materiaal was dat nooit een officiële uitgave zag. Wil dit zeggen dat de groep zelf dit materiaal niet op band heeft en dat we moeten vertrouwen op de superieure opnames vanuit het publiek? Toch gaan er geruchten dat de band officiële opnames heeft die vroeger of later uitgegeven zullen worden. In elk geval, hoedje af voor diegenen die deze concerten indertijd 'getaped' hebben. Zouden zij vermoed hebben dat elke kuchje en klapje zo'n 30 jaar later zou verschijnen op het digitale medium cd?