Under the Dome Wot No Colin? Play: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi   Download: Lo-Fi   Mid-Fi   Hi-Fi (Excerpt from track 'Hell')

Klik hier voor de Nederlandstalige versie

This is one hell of a powerful CD! It combines tracks from both the Hampshire Jam 2 and National Space Centre performances played completely live without any pre-recorded backing. There are two new numbers plus the sequencer dominated tracks from 'The Demon Haunted World' and 'Bellerophon', most of the pieces running into each other without a break. Indeed it is a sequencer fest to end all sequencer fests!

Unfortunately Colin Anderson was not present on either of these recordings (thus the title) therefore the remaining band member Grant Middleton needed some assistance. Paul Nagle, Andy Bloyce (from Kubusschnitt) and Steve Jenkins were drafted in to help and because of the new line ups the tracks have quite a different 'feel' to the album versions. The sequences tend to be 'bigger', the mood meaner and melodies more intense, sometimes quite markedly so. What you don't get on this CD is drift; it is power EM almost all the way through. An example of the added oomph can be heard straight away with the opener 'Launch' sporting a new and additional rhythm which drives it forward with even more energy than on the original (which was pretty awesome anyway). 'Return' is extended by about 75%. The sounds used on the main melody sound quite a bit different making things seem more joyous and triumphant than before and a completely new more moody ending is added.

FV-T loses the samples including the intro and end. We are straight into a bass sequence and lead melody but the biggest difference is in the guitar parts. The acoustic guitar (and piano for that matter) disappear entirely and electric guitar is given much more bight, almost growling from time to time. Completely devastating! 'C-57D' on the other hand is without the mournful guitar part of the original and again gets straight into the sequence. It sounds slightly stripped down but more in yer face. We get the first of the new tracks next, 'Dream Sequence'. An almost Morse code type warning sequence slowly increases in intensity. It gradually morphs until a delightful delicate lead chimes up. Indeed this is probably the tenderest moment on the entire album. The sequence carries on regardless providing the perfect backing for the melodies. The following number 'Watch the Skies' is another newy. From a loud dramatic beginning of massed pads a delicate slow melody rings out, each note echoing into the distance. Indeed this track contains some of the best melodies UTD have ever penned. Even so the sequences are just as impressive, a bright one bouncing over the top whilst a lovely slow bass one rumbles underneath. Yet another sequence is added in the middle of the mix as the wow factor is increased still further. Awesome, simply awesome!

Now we get a somewhat condensed version of 'The Aeon's day'. The initial sequence is one of the deepest most bass laden I have ever heard from UTD. To start with it sounds very different to the original but eventually becomes more recognisable. From the end of this track we rumble seamlessly into 'The Long Rain'. Though all the recognisable elements are there the emphasis of each layer in the mix seems quite a bit different, if anything providing an even more melancholy and brooding effect. Deep, deep sequences get 'The Bridge' underway. This is actually the second more energetic half of the track. Further sequences are added then the guitar enters. It is hardly noticed to start off with just providing part of the underlying rumble but then really let's rip, replacing the traditional lead but fitting with the rest of the 'don't mess with me' feel perfectly. 'Hell' starts up even before the previous track finishes. It condenses the over twenty minute number into just seven. This mix emphasises all the important elements of the original but with added driving rhythm and an even more intense searing lead line. Another slab of brilliance! 'Solar Gravity' is a wonderful swirling mass of throbbing sequences and energetic guitar with that little bit more mayhem (in the best possible sense of the word) than before, ending the set off with that all important explosion. If you are a fan of retro sequencer music this CD is absolutely essential. If you haven't tried Under The Dome before (what is wrong with you!?) it is an excellent place to start. (DL)

Nederlandstalige versie

Dit is een ongelooflijk krachtige CD! Deze combineert tracks van zowel Hampshire Jam 2 als van hun National Space Centre optredens, dewelke compleet live gespeeld werden – dus zonder enige vorm van vooropgenomen backing. Er zijn twee nieuwe nummers plus de sequencergebaseerde tracks uit 'The Demon Haunted World' en 'Bellerophon'. De meeste stukken lopen in elkaar over zonder een pauze. Dit is het sequencerfeest der sequencerfeesten! Spijtig genoeg was Colin Anderson niet vertegenwoordigd bij één van deze opnames (vandaar de titel) en had Grant Middleton dus wat ondersteuning nodig. Paul Nagle, Andy Bloyce (Kubusschnitt) en Steve Jenkins werden dus verzocht om mee in te springen en door deze nieuwe bezetting klinkt deze muziek dus heel anders dan op de CD-versies. De sequences lijken grootser, de stemming gemener en de melodieën intenser, soms wel erg fel. Rust krijg je hier niet, dit is power EM van voor tot achter. Men hoort de kracht meteen bij de aanvang van "Launch", hier met een nieuw en extra ritme dat dit nummer voorwaarts drijft met nog meer energie dan op het origineel (en dat was al stevig). "Return" is ongeveer 75% langer.

De geluiden van de hoofdmelodie zijn hier vrij verschillend wat een vreugdvolle en triomferende indruk geeft, ook het einde is compleet anders. "FV-T" is zonder de sampels, inclusief intro en outro. We beginnen direct met een bassequence en een solomelodie, maar het grootste verschil zit hem echter in de gitaardelen. De akoestische gitaar (en hier ook de piano) zijn volledig verdwenen en de elektrische gitaar straalt veel meer energie uit, soms lijkt ze wel te grommen. Erg goed! "C-57D" is dan weer zonder de trieste gitaar van op het origineel en begint ook direct met een sequence. Het klinkt een beetje gestript maar ook feller. Dan krijgen we de eerste van de nieuwe tracks "Dream Sequence". Een sequence als een morsecode bouwt langzaam intensiteit op. Deze verandert dan gradueel in een sololijn. Dit is vast het tederste moment van het album. De sequence zorgt verder voor een perfecte achtergrond bij de melodieën. Het volgend nummer "Watch the Skies", is ook nieuw. Van een luid dramatisch begin met massieve paden gaan we verder met een trage melodie waarvan elke noot echoed in de verte. Deze track bevat de beste melodieën van het gehele UTD repertorium. Ook de sequences zijn weer even indrukwekkend, een hoge heldere en een lage bas daaronder. Hier komt dan nog een sequence bij, in het midden van de mix – WOW – een ongelooflijk nummer!