Steve Jolliffe Zanzi

The album opens with the title track which clocks in at over 55 minutes! It starts with a tinkling sequence surrounded by all manner of swirling sounds and percussion that gives it a rather trance like and Eastern feel. No dance beat here but it could still make you feel out of your head. After almost six minutes the opening passage fades away and another 'bright' sequence is introduced, a bass sequence joins it and heavy, dark stabs sound like the bells from hell. This really is narcotics through the speakers. Effect after effect is introduced to take you still higher. At this point I had to check that I really was playing a Steve Jolliffe album.

No obvious flute or sax to be heard, just first class Electronic Music to hallucinate by. After 18 minutes the second section dies away and the third passage commences and ah, we now have some flute but very processed and restrained. Sounds great. A very heavy rhythm makes itself heard. After 3 minutes of this the pace quickens and tension builds to fade away just before you have a coronary. We emerge from delirium into another crazed dream / nightmare. The CD goes on from one section to another and is by far the best album I have heard from him. The main track does go on a bit and could perhaps have been shortened slightly but over all it well deserves to be club choice.

If you have heard Steve Jolliffe before and were unimpressed, don't let this put you off. I find it hard to believe that this is by the same artist. (DL)

Nederlandstalige versie

Het album opent met de titeltrack die meer dan 6 minuten duurt! Het begint met een twinkelende sequens, omgeven door allerlei draaiende klanken en percussie, het geheel een trance en Oosters tintje gevend. Geen dance beat hier, maar die kan je je er gemakkelijk bij voorstellen. Na ongeveer 6 minuten ebt het eerste gedeelte weg, plaats makend voor een andere heldere sequens, daarna komt er nog een bassequens bij en korte donkere klanken, als de klokken van de hel. Dit werkt zeer hypnotiserend. Effect na effect neemt je verder mee de hoogte in. Op dat moment moet ik toch eens nakijken of ik wel degelijk een Steve Jolliffe-cd heb opstaan. Geen voor de hand liggende fluiten of sax, enkel eerste klasse EM om bij te hallucineren.

Na 18 minuten sterft ook deze passage uit en gaan we over tot het derde gedeelte. En ja, nu krijgen we fluiten, hetzij sterk bewerkt en erg in toom gehouden. Klinkt goed. Een sterk ritme komt opzetten. Na 3 minuten versnelt het tempo maar de spanning bouwt terug af, net voordat je wat aan je tikker krijgt. We bewegen ons tussen een delirium en een nachtmerrie. De cd gaat over van de éne sectie in de andere en is zeker het beste wat ik al van hem heb gehoord. Dit album verdient het om clubkeuze te worden.